Janusz Perenc – ur. 1983 w Warszawie – Jest artystą rzeźbiarzem, którego praktyka twórcza koncentruje się na pracy z materiałami naturalnego pochodzenia — organicznymi, biodegradowalnymi oraz trwałymi — odnajdywanymi i reinterpretowanymi w kontekście współczesnej rzeźby. Jego twórczość rozwija się w Sopocie, gdzie od lat prowadzi konsekwentne poszukiwania formalne i materiałowe, pracując na styku natury, rzemiosła i refleksji nad czasem.
Tworzy rzeźby abstrakcyjne i surowe w wyrazie, w których forma staje się zapisem procesów biologicznych i naturalnych zatrzymanych w określonym momencie. Inspirują go struktury powstające w wyniku długotrwałych procesów: porowatość materii organicznej o biologicznym rodowodzie, rytm przyrostów drewna czy mikroskopijna geometria zarodników. Traktuje je nie jako motywy ilustracyjne, lecz jako rzeczywiste źródło formy i punkt wyjścia do pracy z materią.
W toku wieloletniej praktyki wypracował autorską, unikatową technikę odciskania struktur organicznych w metalu szlachetnym, która rozwija się lokalnie w Sopocie. Technika ta jest efektem cierpliwego eksperymentowania, pracy rzemieślniczej i bezpośredniego kontaktu z materiałem, a nie gotowych rozwiązań technologicznych. Jej istotą jest przenoszenie realnych, naturalnych struktur do trwałego medium, z zachowaniem ich pierwotnej geometrii i charakteru. Każda realizacja jest jednorazowym zapisem procesu, niemożliwym do powtórzenia.
Jego twórczość wynika z wewnętrznej potrzeby pracy z materią i uważnej obserwacji świata naturalnego. Traktuje sztukę jako przestrzeń refleksji nad miejscem człowieka w środowisku, konsekwencjami naszych działań oraz nad kruchością i jednoczesną trwałością natury. Powstające obiekty nie dążą do dosłowności, lecz zapraszają do kontemplacji i spokojnego dialogu z formą.
Poprzez swoją pracę stara się budować postawę szacunku wobec materiału, procesu i czasu. Jego praktyka artystyczna, rozwijana w Sopocie, wpisuje się w nurt sztuki odpowiedzialnej, opartej na lokalności, rzemiośle i świadomym podejściu do środowiska. Traktuje ją jako długofalowy proces rozwoju, którego celem jest tworzenie obiektów niosących trwałą wartość estetyczną i znaczeniową.