Duch miejsca
Willa B. Pniewskiego będąca częścią PAN Muzeum Ziemi w Warszawie to miejsce niezwykłe, naznaczone historią naszego miasta i historią osobistą jego mieszkańców. Postanowiłyśmy stworzyć cykl nowych prac, które oddawałby ducha tego miejsca tak, jak go odczuwamy, tak jak oddziałuje na nas nie tylko przez opowieść, ale także przez zmysły. Pojawiły się trzy wątki: związek z obecną funkcją muzealną, wątek powstańczej historii i zniszczenia miasta oraz nawiązania do prywatnej funkcji mieszkalnej małżeństwa architektów, którzy nadali temu wnętrzu niepowtarzalny, intymny, zachowany do dziś charakter. Zbiory Muzeum Ziemi odzwierciedlają działanie żywiołów: powietrza, wody i ognia – dały one impuls do kreatywnego użycia różnych materii. Pierwszy „ziemny” wątek to kamienie, które na różny sposób pojawiają się w pracach naszej trójki. Są to kamienie zbierane latami na nadmorskich plażach (J. Krzysztoń), kamienie odtwarzane na podobieństwo naturalnych (A. Michniewicz) oraz kamienie wyimaginowane (B. Jaroszewicz – Fogler). Używamy ich na różne sposoby ukazując ich związki z żywiołami. W pracach J. Krzysztoń pojawiają się ślady ognia, który niszczy ale towarzyszy także zjawiskom wulkanicznym kształtującym nasz glob. Jest żywiołem każdej wojny, czego doświadczyła willa jak i całe nasze miasto. W pokoju na górze zobaczymy prace autorki powstałe ze zniszczonych resztek. Wynikają one z próby ogarnięcia destrukcji, bezradnego uporządkowania tego, co pozostało. W pracach Anny i Bogny obecny oraz nader ważny jest motyw dywanu i kilimu. To zresztą stały wątek w ich twórczości. Autorki nawiązują do estetyki lat trzydziestych, czasu powstawania budynku ( 1934-1935),odwołując się do jego funkcji mieszkalnej ale zadają również pytanie o współczesną estetykę oraz eksperymentują z formą i materiałem. W wielu pracach twórczą materią staje się filc (często z recyklingu) oraz różne supermarketowe materiały (szczególnie obecne u Bogny i Anny). Wykorzystanie tych środków wiąże się z potrzebą dbałości o środowisko poprzez twórcze zagospodarowanie zużytej materii.
Joanna Krzysztoń
Bogna Jaroszewicz - Fogler
Jest absolwentką ASP w Warszawie. W 1978 roku uzyskała dyplom w zakresie tkaniny w pracowni prof. Wojciecha Sadleya, aneks z malarstwa w pracowni prof. Jana Tarasina na Wydziale Malarstwa. Brała udział w ponad 40 wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Reprezentowała Polskę na 15 Międzynarodowym Triennale Tkaniny, Łódź 2016. Zrealizowała również 10 wystaw indywidualnych. Nadzorowała produkcję gobelinów, współpracowała z czasopismami, realizowała kostiumy do filmów. Jest laureatką kilku nagród w kraju i za granicą w dziedzinie tkaniny, w tym: Trzecia nagroda na 6 Międzynarodowym Biennale Artystycznej Tkaniny Lnianej” Z Krosna do Krosna” , Pierwsza nagroda na 8 International Weaving and Fiber Art Competiton , Parma 2011, III nagroda na 9 International Weaving and Fiber Art Competition, Parma 2012 Prace znajdują się w zbiorach w Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Rzemiosła w Krośnie, Muzeum Ziemi Chełmskiej- Galeria 72, oraz w zbiorach prywatnych w Polsce, Szwajcarii, Anglii, USA, Szwecji.
Joanna Krzysztoń
Studiowała na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie (dyplom z wyróżnieniem w 1978 r, prac. Prof. J Tarasina). W latach 1978-1981 była członkiem eksperymentalnego teatru „Akademia Ruchu”. W latach 90-tych współpracowała z pismami poświęconymi tematyce wnętrz jako stylistka. W roku 2007 oraz 2020 otrzymała stypendium Ministerstwa Sztuki i Dziedzictwa Narodowego. Przez prawie osiem lat współprowadziła alternatywną galerię 2b+R na ul. Bukowińskiej w Warszawie (razem z Grzegorzem Rogalą, Klarą Kopcińską i Józefem Żukiem Piwkowskim). Od ukończenia studiów głównym nurtem jej twórczości pozostaje malarstwo. W ostatnim okresie wraz z mężem Grzegorzem Rogalą tworzą instalacje interaktywne łączące malarstwo Joanny z efektami komputerowymi, były one wystawiane na kilku wspólnych wystawach w kraju i za granicą ( Wlk. Brytania, Francja, Rumunia). Dwie instalacje, których są autorami : „Muzyka dla parku” oraz „Antypody” znalazły swoje miejsce na terenie parku CRP w Orońsku. Od roku 2011 do 2020 prowadziła zajęcia z malarstwa w Akademii WIT w Warszawie na Wydziale Grafiki. W swoim dorobku ma ponad czterdzieści wystaw indywidualnych w kraju i za granicą.
Anna Michniewicz
Uzyskała dyplom z wyróżnieniem w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni prof. Wojciecha Sadleya, aneks z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Dominika, 1978. Uprawiane dziedziny sztuki: tkanina artystyczna, malarstwo na jedwabiu, malarstwo ścienne. Swoje prace pokazywała na wystawach w Polsce, Szwecji, Australii, USA, Niemczech, we Włoszech, Francji i na Węgrzech. Reprezentowała Polskę na VI Międzynarodowym Triennale Tkaniny Artystycznej w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, 1988. Wielokrotnie nagradzana na wystawach w Polsce i zagranicą, między innymi : Warszawskie Prezentacje Sztuki Młodych, Warszawa 1979; Konkurs na projekty gobelinów do zamków południowej Polski, 1979; Tkanina artystyczna w Cepelii, Centralne Muzeum Włókiennictwa (nagroda za dywan), Łódź 1983; Olimpijski Konkurs Sztuki, Muzeum Sportu i Turystyki, Warszawa 1984; Weaving and Fiber Arts Concours – druga nagroda, Parma 2011; I Jedwabne Biennale – wyróżnienie, Milanówek 2014. Prace artystki znajdują się w zbiorach: Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie,
Muzeum Rzemiosł w Krośnie, Citibanku w Warszawie, BWA w Warszawie oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.