Wykorzystanie surowców energetycznych to jeden z głównych tematów polityczno-gospodarczych ostatnich lat. Złoża węgla nie są jednak tylko źródłem energii – dla paleobotaników stanowią one niewyczerpaną skarbnicę wiedzy o roślinach z przeszłości geologicznej. Przed powstaniem węgla musiała bowiem istnieć roślinność, będąca źródłem materii organicznej. Jej pozostałościami są prezentowane skamieniałości.
Wyprawy paleontologiczne na pustynię Gobi to złoty okres polskiej paleontologii. Przywiezione stamtąd skamieniałości pozwoliły stworzyć unikatową kolekcję składającą się ze szkieletów dinozaurów, ptaków, ssaków, żółwi, krokodyli, jaszczurek węży oraz bezkręgowców i roślin. 22 czerwca 2024 r. obchodziliśmy 60. rocznicę odkrycia w Mongolii szkieletu tarbozaura, drapieżnego przedstawiciela dinozaurów. Odkrycia dokonał Gwidon Jakubowski, uczestnik drugiej polsko-mongolskiej ekspedycji paleontologicznej na pustynię Gobi. Na wystawie w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie jest prezentowane pośmiertne ułożenie szkieletu tarbozaura, tak jak został znaleziony, wraz z historycznymi zdjęciami dokumentującymi badania terenowe i historią tego odkrycia. Jest to gratka dla miłośników paleontologii
Pasjonująca podróż w czasie możliwa jest dzięki niestrudzonemu wysiłkowi wielu pokoleń badaczy oraz rozwojowi nauk geologicznych w ostatnich dekadach poprzedniego i obecnego stulecia. Nowoczesne metody badań rozmaitych typów skał, będących świadectwem minionych zjawisk i procesów, pozwalają coraz dokładniej poznać budowę i historię geologiczną różnych regionów Ziemi. Wiedza o tych regionach umożliwia odtworzenie, niczym z puzzli, intrygującego obrazu naszej planety w poszczególnych okresach geologicznych. Obraz ten, zgodny z aktualnym stanem wiedzy, przedstawiono na mapach paleogeograficznych, ekranach cyfrowych i planszach z rekonstrukcjami organizmów, które żyły w odległej przeszłości. Dzięki nim możliwa jest obserwacja i analiza zmian, jakie zachodziły w rozmieszczeniu lądów i oceanów, w rozwoju roślin i zwierząt oraz fascynująca wędrówka przez minione bezpowrotnie światy. Historię życia na Ziemi odtworzono dzięki szczątkom i śladom organizmów, które uległy fosylizacji, czyli procesom fizycznego i chemicznego przeobrażania w skałach.
Barwa to wrażenie wzrokowe powstające w naszym mózgu pod wpływem światła widzialnego (380–760 nm). Różne długości fal oraz ich mieszanki odbieramy jako określone kolory. Gdy minerał odbija część promieniowania do naszych oczu, widzimy jego charakterystyczną barwę. Na to, jaką część światła widzialnego odbija lub pochłania minerał, wpływa jego skład chemiczny, domieszki innych pierwiastków, wrostki minerałów czy defekty w sieci krystalicznej. Doskonałym przykładem minerału, zabarwionego przez zróżnicowane czynniki, jest kwarc, który – w zależności od domieszek i zmian strukturalnych – występuje w wielu odmianach kolorystycznych, jak np. ametyst czy cytryn.
Na wystawie „Barwny Świat Minerałów” można zobaczyć piękne okazy minerałów z całego świata. W gablotach znajdziemy minerały we wszystkich barwach widzianych przez ludzkie oko, a także dowiemy się, co odpowiada za ich zróżnicowaną kolorystykę.
Meteoryty zawsze wzbudzały szczególne zainteresowanie. Ślady fascynacji tajemniczymi „kamieniami z nieba” odnaleźć można w najstarszych przekazach i dokumentach. Prezentowany na wystawie stałej METEORYTY – KAMIENIE Z NIEBA zbiór meteorytów był gromadzony już przez Towarzystwo Muzeum Ziemi przed II wojną światową. Najnowsze nabytki pochodzą natomiast z ostatnich lat. Na wystawie na szczególną uwagę zasługują polskie meteoryty (w tym wręcz unikatowy zbiór meteorytów Pułtusk i Łowicz). Oprócz obiektów pochodzących z pasa asteroidów prezentujemy również bardzo rzadkie meteoryty z Księżyca i Marsa. Ekspozycja kolekcji meteorytów zgromadzonych w zbiorach Muzeum Ziemi PAN stwarza niecodzienną możliwość bezpośredniego poznania niezwykłych „gości z Kosmosu”.
BURSZTYN POLSKA I ŚWIAT jest dziewiątą już stałą wystawą w PAN Muzeum Ziemi poświęconą bursztynowi. Aby przekazać widzowi zawsze aktualny stan wiedzy o bursztynie, koncepcje wszystkich wystaw zmieniane są w miarę uzyskiwania nowych wyników nieprzerwanie prowadzonych badań. Tym razem staramy się zwrócić uwagę na rozprzestrzenienie bursztynu i innych żywic kopalnych w Polsce i na świecie. Oprócz okazów ilustrujących bogactwo odmian bursztynu i niezwykły świat inkluzji (zwierzęcych i roślinnych) prezentujemy również interpretacje badań dotyczące genezy bursztynu i rekonstrukcje lasu bursztynowego. Prezentując surowiec ze złóż sambijskich (Rosja), ukraińskich (Ukraina), bitterfeldzkich (Niemcy) oraz z nagromadzeń wtórnych pobrzeża bałtyckiego, pokazujemy gdzie tworzyły się złoża bursztynu przed co najmniej 40 milionami lat oraz gdzie można go w Polsce znaleźć i dlaczego właśnie tam.
Ekspozycja poświęcona jest wielkim ssakom, które żyły na terenach Polski w czwartorzędzie, podczas plejstocenu nazywanego często epoką lodowcową. W ciągu około 2,5 mln lat, czyli w dość krótkim czasie, jak na geologiczną skalę, doszło do kilku gwałtownych, następujących po sobie ochłodzeń i ociepleń klimatu o globalnym zasięgu. Wpłynęły one zarówno na rozwój świata roślin i zwierząt, jak również na kształtowanie się rzeźby terenu oraz linii brzegowej mórz. Na wystawie prezentowane są szczątki ssaków, pochodzące z różnych stanowisk Polski (także z Mazowsza!), zarówno z okresów lodowcowych, jak i międzylodowcowych. Wśród reprezentantów fauny zimnolubnej, typowej dla okresów zlodowaceń, zobaczyć można m.in. fragmenty szkieletów mamuta, nosorożca włochatego, prażubra i renifera. Uzupełnieniem wystawy jest eksponowana w drugim gmachu muzeum czaszka jelenia olbrzymiego .