Z przyjemnością informujemy, że Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie dołączyło do programu Karta Dużej Rodziny realizowanego przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oraz Związek Dużych Rodzin „Trzy Plus”.
Osoby legitymujące się Kartą Dużej Rodziny nabywają prawo do ulgowych biletów wstępu (także osoby dorosłe). Dzieci w wieku przedszkolnym zwolnione są z opłat za wstęp do Muzeum Ziemi.
| Od dnia 15 marca 2021 r. PAN Muzeum Ziemi będzie nieczynne |
Uprzejmie informujemy, że w związku z obecną sytuacją epidemiologiczną spowodowaną gwałtownym rozprzestrzenianiem się koronawirusa COVID 19, od dnia 15 marca 2021 r. do odwołania, PAN Muzeum Ziemi będzie nieczynne dla zwiedzających. Za utrudnienia przepraszamy.
| Zwiastun nowego sezonu „Środowych spotkań z dziejami Ziemi” |
Już od 7 października 2020 r., w każdą środę o godzinie 18:00, zapraszamy Państwa na kolejny sezon wykładów pt. „Środowe spotkania z dziejami Ziemi”.
O latających gadach i praptakach ery dinozaurów, ewolucji i pochodzeniu waleni czy o wyspie karłowatych dinozaurów opowiadać będzie w czasie wirtualnych wykładów paleontolog dr Daniel Tyborowski.
Wykłady dostępne będą na kanale Wszechnicy na YouTube. Więcej informacji w serwisie Nauka w Polsce.
Dobra wiadomość dla wszystkich fanów książek popularnonaukowych o tematyce paleontologicznej! Nasza współpraca z Wydawnictwem Copernicus Center Press zaowocowała tym, że Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie zostało patronem medialnym książki Nicka Pyensona pt. ”Podglądając wieloryby”. Jest to wyczerpujące kompendium wiedzy o wymarłych i współczesnych wielorybach.
Więcej informacji o książce: Copernicus Center Press
Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie zostało patronem medialnym książki Josepha LeDouxa pod tytułem „Historia naszej świadomości”, wydanej przez Copernicus Center Press. Jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów historii życia na Ziemi, ze szczególnym uwzględnieniem jej wczesnych etapów takich jak powstanie komórek, zwierząt tkankowych i wczesnych kręgowców.
Zapraszamy serdecznie do udziału w konkursie, którego zasady są bardzo proste. Należy odpowiedzieć na pytanie: Jak nazywa się największy drapieżnik, który zamieszkiwał morza w okresie kambru?
Odpowiedzi prosimy wysyłać do 18 września 2020 r. na adres: konkurs@mz.pan.pl. Spośród nadesłanych, poprawnych odpowiedzi wylosujemy 3 osoby, które otrzymają książkę pt. „Historia naszej świadomości”.
Więcej informacji: Copernicus Center Press
Niedawno gościła u nas telewizja Planete+, która realizowała program o wielkich gadach morskich z ery dinozaurów. Zapraszamy serdecznie do obejrzenia materiału.
| Rok 1900. Europa w fotografii Henryka Czeczotta |
Newa, Petersburg
PAN Muzeum Ziemi w Warszawie w ostatnim czasie z racji na ograniczenia spowodowane pandemią zaprezentowało Państwu wirtualną wystawę fotografii pt. „Rok 1900. Europa w fotografii Henryka Czeczotta”, która dostępna była zarówno na naszej stronie internetowej, jak i na facebooku. Teraz po okresie prezentacji tych niezwykłych zdjęć w ogrodzie, część ekspozycji została przeniesiona na taras „Willi Pniewskiego”.
Kim był Henryk Czeczot i dlaczego jego fotografie są tak niezwykłe?
Henryk Czeczott (1875–1928) – utalentowany wszechstronnie człowiek, inżynier górniczy, doktor nauk technicznych, profesor. Urodził się w Petersburgu 18 czerwca 1875 roku w szlacheckiej rodzinie pochodzącej z Litwy. Jego rodzicami byli Otton (1842–1924), wybitny lekarz psychiatra i Leontyna (1849–1920) z Kukielów. Jedną z pasji, którą ojciec zaszczepił Henrykowi była turystyka i alpinizm. W Kraju Stawropolskim na Kaukazie, jako lekarz uzdrowiskowy w Piatigorsku, organizował razem z rodziną wyprawy w góry Kaukazu, m.in. na lodowce Dewdorak i Cej. Być może ze względu na zamiłowania geograficzne, Henryk Czeczott wstąpił do Instytutu Górniczego w Petersburgu, który ukończył w roku 1900, zdobywając stopień inżyniera górniczego. Tuż po studiach, w 1900 roku wybrał się w podróż dookoła Europy.
W 1910 roku Henryk Czeczott poślubił Hannę Peretiatkowicz (1888–1982), która w 1922 roku ukończyła Wydział Biogeograficzny Instytutu Geograficznego w Petersburgu. Oboje brali udział w licznych ekspedycjach w głąb Azji oraz do Ameryki Północnej. W roku 1948 Hanna Czeczott założyła Pracownię Paleobotaniczną w Muzeum Ziemi w Warszawie, którą kierowała do roku 1960. W 1955 roku uzyskała tytuł profesora. Przez lata kierowała pracami nad florą trzeciorzędową, a pozyskane przez nią zbiory należą do największych kolekcji na świecie.
Po zakończeniu nauki w Instytucie Górniczym, Henryk Czeczott postanowił zwiedzić Europę. Wybrane, z racji na ograniczoną przestrzeń wystawienniczą, fotograficzne migawki z tej podróży z Petersburga do Paryża prezentujemy Państwu na wystawie.
Henryk Czeczott wykonał w czasie podróży około 200 zdjęć. Negatywy na podłożu celuloidowym w formacie 9×13 cm były przechowywane w specjalnie do tego celu przygotowanym albumie. Być może był to jeden z kilku albumów, a podróż nie kończyła się w Berlinie. Pozostanie to tajemnicą. Do naszych czasów niestety nie wszystkie negatywy się zachowały. Obecnie przechowywane są one w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie.
Marek Wierzbicki
[Best_Wordpress_Gallery id=”268″ gal_title=”Rok 1900 – wystawa plenerowa”]
Wystawa znajduje się na tarasie „Willi Pniewskiego” i jest czynna:
od poniedziałku do piątku: 9.00 – 15.00
w niedziele: 10.00 – 16.00
Zapraszamy serdecznie!
Wirtualna wystawa fotografii:
Henryk Czeczott (1875–1928)
Utalentowany wszechstronnie człowiek, inżynier górniczy, doktor nauk technicznych, profesor. Henryk Czeczott urodził się w Petersburgu 18 czerwca 1875 roku w szlacheckiej rodzinie pochodzącej z Litwy. Jego rodzicami byli Otton (1842–1924), wybitny lekarz psychiatra i Leontyna (1849–1920) z Kukielów.
Jedną z pasji, którą ojciec zaszczepił Henrykowi była turystyka i alpinizm. W Kraju Stawropolskim na Kaukazie, jako lekarz uzdrowiskowy w Piatigorsku, organizował razem z rodziną wyprawy w góry Kaukazu, m.in. na lodowce Dewdorak i Cej.
Być może ze względu na zamiłowania geograficzne, Henryk Czeczott wstąpił do Instytutu Górniczego w Petersburgu, który ukończył w roku 1900, zdobywając stopień inżyniera górniczego. Tuż po studiach, w 1900 roku wybrał się w podróż dookoła Europy.
W 1910 roku Henryk Czeczott poślubił Hannę Peretiatkowicz (1888–1982), która w 1922 roku ukończyła Wydział Biogeograficzny Instytutu Geograficznego w Petersburgu. Oboje brali udział w licznych ekspedycjach w głąb Azji oraz do Ameryki Północnej. W roku 1948 Hanna Czeczott założyła Pracownię Paleobotaniczną w Muzeum Ziemi w Warszawie, którą kierowała do roku 1960. W 1955 roku uzyskała tytuł profesora. Przez lata kierowała pracami nad florą trzeciorzędową, a pozyskane przez nią zbiory należą do największych kolekcji na świecie.
Po zakończeniu nauki w Instytucie Górniczym, Henryk Czeczott postanowił zwiedzić Europę. Wyruszył z rodzinnego Petersburga, płynąc statkiem do Rygi. Na trasie jego podróży znalazły się m.in.: Piatigorsk, Odessa, Warszawa, Wiedeń, Salzburg, Monachium, Paryż, Kolonia, Berlin.
Henryk Czeczott wykonał w czasie podróży około 200 zdjęć. Negatywy na podłożu celuloidowym w formacie 9×13 cm były przechowywane w specjalnie do tego celu przygotowanym albumie. Być może był to jeden z kilku albumów, a podróż nie kończyła się w Berlinie. Pozostanie to tajemnicą. Do naszych czasów niestety nie wszystkie negatywy się zachowały. Obecnie przechowywane są one w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie.
Marek Wierzbicki
[Best_Wordpress_Gallery id=”243″ gal_title=”Rok 1900. Wirtualna wystawa”]
Wirtualna wystawa fotografii: Nie tylko amonity
Wyżyna Krakowsko-Częstochowska to ważny punkt na mapie poszukiwaczy jurajskich i kredowych skamieniałości. Wybierając się w podróż do małopolskich odsłonięć mamy pewność, że uda nam się przywieźć ze sobą liczne okazy amonitów. Okolice Krakowa obfitują także w unikatowe skarby przyrody ożywionej występujące w tamtejszych rezerwatach, a czasem nawet w miejskich parkach. Do najbardziej cennych zaliczyć należy obuwika pospolitego – największego polskiego storczyka wyjątkowej urody, a także niezwykle rzadkiego modraszka wikrama, którego spotkać można w samym Krakowie.
[Best_Wordpress_Gallery id=”266″ gal_title=”Nie tylko geologia cz.VI”]
Wyżyna Tharsis i okoliczne tereny. Na podstawie danych Mars Orbiter Laser Altimeter (MOLA), NASA/JPL-Caltech/Arizona State University.
Nietrudno zauważyć, że to pytanie jest trochę prowokacyjne, bo brak w nim trzeciej opcji: że mianowicie Mars jest i zawsze był planetą całkowicie martwą. To oczywiście jedna z możliwości, więc odnotujmy ją dla porządku, ale skupimy się tu na coraz bardziej prawdopodobnej hipotezie „ożywionego” Marsa, jeśli nie dziś, to przynajmniej w odległej przeszłości. A przekonamy się może już bardzo niedługo: w lutym 2021 roku w pobliże Marsa dotrą z Ziemi aż trzy misje kosmiczne, w tym dwie z lądownikami, których głównym celem jest badanie śladów dawnego życia i warunków, które w przeszłości mogły umożliwić biogenezę na tej planecie.
Dwie z tych misji to absolutne novum w międzynarodowym wyścigu do Czerwonej Planety: chiński lądownik Tianwen-1 i orbiter Hope wysłany przez Zjednoczone Emiraty Arabskie. Jeśli Tianwen-1 wyląduje szczęśliwie na powierzchni, Chiny dołączą do elitarnego klubu państw, które zdołały umieścić na Marsie sprzęt do badania tamtejszych skał – jak dotąd tylko NASA (USA) opanowały tę sztukę i to wielokrotnie. Jeden z jej lądowników Curiosity niestrudzenie wykonuje swą pracę od ośmiu lat, choć planowano, że urządzenia nie wytrzymają dłużej niż dwa lata marsjańskiego klimatu.
Wszystkie trzy misje wyruszyły z Ziemi latem 2019 roku, korzystając z powtarzającego się co dwa lata zbliżenia Ziemi i Marsa. Pierwszy do marsjańskiej atmosfery dotrze Hope – ma to nastąpić 9 lutego 2021 r. i – niezależnie od powodzenia i wyników – będzie to wielkie wydarzenie jako pierwsza tak ambitna próba kraju arabskiego (choć sam orbiter jest konstrukcji amerykańskiej, a całe przedsięwzięcie przebiega we współpracy z amerykańskimi instytucjami). W dzień później (10 lutego 2021 r.) na orbitę Marsa dotrze Tianwen-1, ale na lądowanie na powierzchni planety przyjdzie nam poczekać do maja; wtedy dowiemy się, czy Chiny staną się drugim po USA krajem, któremu udała się ta trudna sztuka. Jeśli tak się stanie Chiny potwierdzą, po zeszłorocznym sukcesie misji Chang’e-5, która przetransportowała na Ziemię ładunek skał księżycowych, że są światową potęgą w eksploracji Kosmosu.
Jako trzeci do atmosfery Marsa dotrze (18 lutego 2021 r.) łazik Perseverance wraz z helikopterem Ingenuity i od razu podejmie próbę lądowania. Jeśli się powiedzie prace rozpoczną się niemal natychmiast i będą prowadzone tak długo, póki urządzenia nie odmówią posłuszeństwa. Zważywszy, że Perseverance jest niemal dokładną, choć wzmocnioną, kopią Curiosity, może to potrwać długie lata. […]
Jednym z ważnych celów Perseverance będzie, po raz pierwszy w dziejach misji marsjańskich, zgromadzenie w jednym miejscu pobranych próbek skał i regolitu i pozostawienie takiej kolekcji do zabrania na Ziemię przez kolejne misje, już przygotowywane przez NASA i jej europejskiego odpowiednika ESA. By to jednak nastąpiło Perseverance musi najpierw bezpiecznie wylądować, a to zawsze bardzo ryzykowne przedsięwzięcie. Dlatego 18 lutego trzymajmy mocno kciuki za jego pomyślność, a w maju, ponownie, gdy będzie lądować Tianwen-1. Miłośnikom Marsa w tym roku z pewnością nie zabraknie emocji.
Czytaj więcej…
| Życie na Marsie [do pobrania] |
| Życie na Marsie – Aktualizacja 13.02.2021 [do pobrania] |
Zapraszamy do obejrzenia materiału filmowego dotyczącego amerykańskiej misji Perseverance, która ma odsłonić przed nami największe tajemnice Marsa!
Dr Marcin Ryszkiewicz z PAN Muzeum Ziemi w Warszawie wyjaśnia, że aby ustalić czego mamy poszukiwać na Marsie musimy zrozumieć historię życia na naszej planecie. Ziemia i Mars były w odległej przeszłości siostrzanymi planetami, o bardzo podobnych warunkach. Skoro na Ziemi tak szybko zrodziło się życie to podobnie mogło stać się i na Marsie. Czy tak się stało? Kolejne misje marsjańskie przybliżają nas do odpowiedzi na to pytanie.