Nie tylko geologia…(część 1)
Jednym z podstawowych zadań muzealnika jest gromadzenie zbiorów. Dlatego staramy się organizować wyprawy by zbierać nowe okazy skamieniałości i minerałów. Podczas takich wyjazdów nie pozostajemy jednak obojętni na piękno przyrody ożywionej i staramy się je uwiecznić. Efektem tego są fotografie zwierząt, roślin i krajobrazów, które oglądaliśmy podczas naszych poszukiwawczych eskapad.
Chcielibyśmy zaprezentować Państwu wystawę zdjęć podzieloną na sześć części, odpowiadających odwiedzanym przez nas lokalizacjom. Mamy nadzieję, że uda nam się zabrać Was na wirtualną wyprawę szlakiem znanych stanowisk geologicznych i pokazać je z trochę innej perspektywy.
Część 1. Nie tylko bursztyn…
Wszyscy wiedzą, że najlepszym miejscem w Polsce nadającym się do zbierania bursztynu jest wybrzeże Bałtyku, a w szczególności brzegi Zatoki Gdańskiej. Podczas naszego wyjazdu „na bursztyn” udało nam się zobaczyć przede wszystkim pierzastych plażowiczów. My przetrząsaliśmy piasek szukając jantaru, oni natomiast, ze zdecydowanie większą gracją, tropili swój przyszły posiłek.
[Best_Wordpress_Gallery id=”239″ gal_title=”Nie tylko geologia cz.1″]
Muzeum Ziemi jest kontynuatorem tradycji Towarzystwa Muzeum Ziemi powołanego w Warszawie z inicjatywy społecznej w 1932 r. z jasno już wówczas określonym celem: utworzenia w Warszawie jako stolicy Rzeczpospolitej Polskiej nowoczesnego muzeum geologicznego – Muzeum Ziemi, będącego instytucją oświatową i naukową. Wśród grona założycieli i współpracowników TMZ znaleźli się najwybitniejsi podówczas geolodzy polscy m.in.: Jan Czarnocki, Roman Kozłowski, Stanisław Małkowski, Jan Lewiński, Henryk Świdziński, Stanisław Thugutt, Tadeusz Wojno, Stefan Z. Różycki, Jan Samsonowicz. Pierwsze kolekcje muzealne zaczęto gromadzić w 1933 r., a publiczną działalność popularyzatorską zainaugurowano w 1938 r. na łamach oficjalnego organu TMZ Wiadomości Muzeum Ziemi. Po przerwie wojennej i uporządkowaniu częściowo ocalałych zbiorów, działalność TMZ została wznowiona w 1945 r. Zgodnie z uchwałą TMZ całość zgromadzonych kolekcji została w 1947 r. przekazana Państwu pod warunkiem utworzenia publicznego Muzeum Ziemi. W 1948 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów powołano instytucję państwową pod nazwą „Muzeum Ziemi”, podporządkowaną początkowo Ministerstwu Oświaty. W latach 1953-1959 nastąpiło przejściowe ograniczenie działalności placówki, która znalazła się wówczas w wewnętrznych strukturach organizacyjnych państwowej służby geologicznej. W roku 1959 Muzeum Ziemi zostało przejęte przez Polską Akademię Nauk, zgodnie z wcześniej sformułowanymi postulatami I Kongresu Nauki Polskiej. Zachowując ciągłość instytucjonalnego działania – Muzeum Ziemi jest obecnie pomocniczą placówką naukową podporządkowaną Wydziałowi III Nauk Ścisłych i Nauk o Ziemi. W systemie organizacyjnym polskiego muzealnictwa przyrodniczego Muzeum Ziemi jest jedną z nielicznych, samodzielnych placówek muzealnych realizujących systematycznie pełny zakres zadań począwszy od gromadzenia i ochrony zbiorów, ich dokumentacji i udostępniania dla celów badawczych i popularyzatorskich, badań naukowych oraz publicznej działalności edukacyjno-oświatowej.
Siedzibą Muzeum Ziemi są dwie zabytkowe budowle przy Al. Na Skarpie 20/26 i 27 w centrum Warszawy, znajdujące się wraz z przyległymi terenami ekspozycyjnymi na otwartej przestrzeni w rejonie dawnych założeń pałacowo-ogrodowych „Na Górze”, które włączone zostały obecnie w granice zespołu zabytkowego miasta Warszawy obejmującego Trakt Królewski i uznanego (1994) za Pomnik Historii. Pierwszym dyrektorem placówki w latach 1948-1950 był główny twórca idei powołania Muzeum Ziemi – wybitny petrograf i zasłużony inspirator ochrony zabytków przyrody nieożywionej – Stanisław Małkowski (1889-1962). Podstawy instytucjonalnego działania Muzeum Ziemi rozwinęła Antonina Halicka (1908-1973) kierująca placówką w latach 1950-1973. Funkcję dyrektora w latach 1974-2008 sprawował Krzysztof Jakubowski, 2009-2016 Ryszard Szczęsny, 2017-2021 Cezary Krawczyński, 2021-2024 Anna Piontek
Muzeum Ziemi Polskiej Akademii Nauk oraz Muzeum w Ostródzie serdecznie zapraszają na wystawę „Wielkie ssaki epoki lodowcowej”. Ekspozycja poświęcona jest przede wszystkim dużym ssakom, które żyły na terenie Polski w czasach zlodowaceń oraz ciepłych okresów międzylodowcowych. Na wystawie prezentowane są oryginalne okazy kości prehistorycznych zwierząt, takich jak: słoń leśny, mamut, nosorożec włochaty i wiele innych.
