BARBARA PSZCZÓŁKOWSKA-KASTEN

Urodziła się i pracuje w Warszawie. Studiowała w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie na Wydziale Grafiki uzyskała dyplom z wyróżnieniem w 1963 roku. Uprawia twórczość malarską i graficzną w dziedzinie malarstwa sztalugowego, pasteli i rysunku. Była trzykrotnie w latach 1990, 1997 i 2000 stypendystką Ministra Kultury i Sztuki. a także stypendystką Funduszu Promocji MKIS w 2005 roku.

Miała 20 wystaw indywidualnych, przede wszystkim w stolicy – wielokrotnie w Muzeum Ziemi PAN oraz w wielu warszawskich galeriach, a także w Gdańsku, Sopocie, Kielcach. Krakowie. Olsztynie.

Uczestniczyła w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych – środowiskowych ogólnokrajowych i międzynarodowych, w kraju i za granicą we Włoszech, w Hiszpanii, Francji, Niemczech, Finlandii, Rosji, Czechach, Japonii, Meksyku, Mongolii i Katarze. Prace artystki znajdują się w zbiorach państwowych i prywatnych w Polsce i na świecie.

„W moich pracach staram się oddać świat bez chaosu, pozostający w bliskich związkach z rzeczywistymi zjawiskami – przetworzonymi, może nawet trudno rozpoznawalnymi. Określone zjawiska w świecie i przyrodzie stają się dla mnie pretekstem do swobodnych przekształceń, tworzenia abstrakcyjnych struktur; pozwalają zmierzyć się z materią. światłem i przestrzenią. W pracach z ostatnich lat rzadko używam zdecydowanych barw, dążę do uproszczeń, syntezy. Inspiracji dostarczyła podróż do Mongolii, gdzie ascetyczne, sugestywne przestrzenie poruszające naszą wyobraźnię były dla mnie tym, czego szukałam. I właśnie to krystaliczne, piaskowe podłoże pomogło mi przenieść się do medytacyjnych krajobrazów wyobraźni”

ANDRZEJ KASTEN
1923-2020

Urodził się w Warszawie i z Warszawą związał całe swoje życie. W stolicy mieszkał uczył się, studiował, a potem pracował twórczo. Warszawę opuścił jedynie podczas II wojny światowej – w 1943 roku znalazł się w oddziale partyzanckim Tomasza Wójcika „Tarzana”, przyjął pseudonim „Zulejka”, wraz z oddziałem dołączył do zgrupowania Armii Krajowej. dowodzonego przez majora Jana Piwnika „Ponurego”.

Po wojnie podjął studia w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1951-1956). Studiował na Wydziale Rzeźby w Pracowni prof. Franciszka Strynkiewicza, gdzie w 1957 roku otrzymał dyplom. Od 1961 do 1968 roku roku pracował jako projektant w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego, a następnie w latach 1971-1974 w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Techniki Medycznej ORMED.

W następnych latach w swojej twórczości artystycznej zajął się przede wszystkim rzeźbą. Był twórcą rzeźb portretowych, plenerowych, a także pomników. Tworzył również małe formy rzeźbiarskie i medale, uprawiał rysunek oraz grafikę użytkową. W 1958 roku został członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, w 1968 roku członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAIKS.

Brał udział w konkursach i wystawach ogólnokrajowych i międzynarodowych: we Włoszech. na Węgrzech, w Hiszpanii, Macedonii, Rumunii, Czechosłowacji. Francji i w Niemczech. Odbył kilka ważnych podróży – do Azji Centralnej, Francji. Hiszpanii, Macedonii, Grecji. Włoch. Jego prace znajdują się w zbiorach państwowych i prywatnych w Polsce i na świecie.

Większe realizacje
Pomnik Kościuszkowców na warszawskiej Pradze Północ, Pomnik Waleriana
Łukasinskiego na warszawskim Nowym Mieście przy Kościele NMP, Figura Św. Franciszka przy kościele Św. Stanisława na Żoliborzu oraz Drogowskaz w Galerii Wolskiej Rzeźby w Metalu. Pomnik Podziemnego Państwa Polskiego w Wąchocku, Pomnik Dowódcy Zgrupowań Partyzanckich Armii Krajowej majora Jana Piwnika „Ponurego” oraz Jego płyta nagrobna w Wąchocku, Myśliciel w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Pomnik Poległym Żołnierzom Armii Krajowej w Olesznie, popiersie Claude’a Debussy’ego w Filharmonii Pomorskiej im. Ignacego Paderewskiego w Bydgoszczy.