Drodzy Zwiedzający,
ze względu na szkolenie pracowników, we wtorek 14.03.2023 roku PAN Muzeum Ziemi w Warszawie będzie dostępne dla zwiedzających w zmienionym trybie. W tym dniu Willa Pniewskich będzie nieczynna, zapraszamy natomiast do „białego pałacyku” w godzinach 12:30–16:00. We wtorek wstęp bezpłatny.
Zespół PAN Muzeum Ziemi w Warszawie
Niebanalna historia niezwykłej badaczki opowiedziana przez kuratorki wystawy „W poszukiwaniu zaginionych roślin – Hanna Czeczott (1888–1982)” – dr Agnieszkę Pietrzak oraz Katarzynę Kwiatkowską.
– –
Biografia Hanny Czeczott to opowieść o niezwyczajnej kobiecie nauki, legendzie polskiej paleobotaniki i jednej z najbardziej barwnych postaci, którym zawdzięczamy zbiory PAN Muzeum Ziemi.
Jej niemal stuletnie życie przypadło na czas najważniejszych i najtragiczniejszych wydarzeń XX wieku i końca wieku XIX. Dzięki temu przez pryzmat biografii Hanny Czeczott możemy obserwować zmiany społeczne, zwłaszcza te kluczowe dla budowania silnej pozycji kobiet w środowisku naukowym.
Życiorys Hanny Czeczott to tak naprawdę historia paleobotaniki, w której Profesor Czeczott pioniersko torowała miejsce kolejnemu pokoleniu badaczek.
—
Oprowadzanie kuratorskie
„Niezwykła biografia Hanny Czeczott”
dr Agnieszka Pietrzak & Katarzyna Kwiatkowska
Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie
Aleja Na Skarpie 27
niedziela, 19.03.2023, godz. 12:00
wstęp w cenie biletu
„Początki muzyki są nader odległe. Powstaje ona z miary, a zakorzeniona jest w Jedności. Wielka Jedność rodzi dwa bieguny; dwa bieguny tworzą siłę ciemności i siłę światła. Gdy świat żyje w pokoju, wszelkie rzeczy są w spoczynku, wszystko zaś w przeobrażeniach swoich idzie śladem tworów wyższych – tworzyć można muzykę. Gdy żądze i namiętności nie biegną fałszywym torem, można muzykę udoskonalać. Doskonała muzyka ma swoją przyczynę. Powstaje ona z równowagi. Równowaga powstaje z tego, co słuszne, a to, co słuszne, powstaje z istoty świata. Dlatego o muzyce mówić można jedynie z człowiekiem, który pojął istotę świata” – pisał Herman Hesse w „Grze szklanych paciorków” (przeł. M. Kurecka, Poznań 1992, s. 10).
Uznać można muzykę za język uniwersalnego opisania świata. Język zakorzeniony we wszechświecie poprzez pra-muzykę – głosy Ziemi, budujące w świadomości ludzkiej potrzebę doskonalenia dźwięku. Podążając tą myślą, zapraszamy Państwa na koncerty w PAN Muzeum Ziemi – dawnej Willi Pniewskich.
Serdecznie zapraszamy do udziału w drugim koncercie w dawnej Willi Bohdana Pniewskiego z cyklu „Irydion na Skarpie”.
W marcu pragniemy zaproponować Państwu recital młodej, rokującej pianistki Justyny Żołnacz. W programie znalazł się przekrój muzyki fortepianowej od baroku po impresjonizm z uwzględnieniem wirtuozowskich kompozycji C. Debussy’ego i F. Chopina.
dyrektor artystyczny
Wojciech Świętoński
dyrektorka PAN Muzeum Ziemi
Anna Piontek
—
„Irydion na Skarpie”
drugi koncert
Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie
Aleja Na Skarpie 27
sobota, 18 marca 2023 roku, godzina 16.00
liczba miejsc ograniczona – istnieje możliwość rezerwacji: sekretariat@mz.pan.pl
—
Program:
J. S. Bach – Preludium i fuga cis moll DWK I
J. Haydn – Sonata Es dur Hob. XVI/52
-Allegro (Moderato)
-Adagio
-Finale (Presto)
C. Debussy – Etiuda pour les arpeges composes
F. Chopin – Etiuda e moll op. 25 nr 5
F. Chopin – Scherzo E dur op. 54
A. Skriabin – Preludium es moll op. 11 nr 14
M. Ravel – Barka na Oceanie
—
Justyna Żołnacz urodziła się w 2004 roku. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku 7 lat w ZPSM nr 4 im. Karola Szymanowskiego w Warszawie w klasie pani Anny Łuczak. Od roku 2019 uczy się w klasie pani Wilii Ochockiej – Janusz. Doskonaliła swoje umiejętności podczas kursów mistrzowskich prowadzonych przez wybitnych pedagogów, m.in: pod kierunkiem Wojciecha Świtały, Kevina Kennera, Tobiasa Kocha, Tamasa Ungara, Janusza Olejniczaka, Anny Malikovej, Barbary Halskiej, Karola Radziwonowicza, Elżbiety Tarnawskiej, Joanny Ławrynowicz-Just, Pawła Zawadzkiego, Konrada Skolarskiego, Olgi Łazarsiej, Beaty Bilińskiej, Katarzyny Drogosz, Andrzeja Tatarskiego, Anny Jastrzębskiej – Quin, Iriny Rumiancewej-Dabrowski.
Jest laureatką konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych, m.in.:
XXX Międzynarodowy Festiwal Chopinowski na Mazowszu, październik 2022, I miejsce, II Międzynarodowy Konkurs Muzyki Kameralnej KraCamera (Trio), Kraków, czerwiec 2022, I miejsce, Warszawskie Forum Muzyki Kameralnej, Warszawa, kwiecień 2022, II miejsce, VI Międzynarodowy Podkarpacki Konkurs Chopinowski, Rzeszów, marzec 2022, wyróżnienie, Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny „ Zimowe Impresje”, Kraków, grudzień 2021, II miejsce, XI Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny im. I J. Paderewskiego, Piotrków Trybunalski, II miejsce, XIV Ogólnopolski „Łowiecki” Konkurs Miniatur Fortepianowych 2021, II miejsce, XVIII Żyrardowski Konkurs Młodych Pianistów 2021, Grand Prix, IV Konkurs Pianistyczny ‘’Piano e Forte’’ 2021, Grand Prix, XIII Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny im. Ireny Rolanowskiej 2021, I miejsce, I International Online Instrumental Performance Competition 2021, I Prize and Special Prize for Outstanding Musicality, I International Piano Competition ”Gloria Artis” Vienna 2020, II Prize, VI Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny Online, Trzciana 2020, I miejsce, XX Międzynarodowy Konkurs Muzyczny im. Juliusza Zarębskiego, Łomianki 2020, I miejsce, 9th International Piano Competition „Piano Talents” Mediolan (Włochy) 2019, I Prize, 5th International Monika Sikorska- Wojtacha Piano Competition, Wieliczka 2019, II miejsce, VI Festiwal Pianistyczny im. Sióstr Frankiewicz, Białystok 2019, dyplom Laureata oraz dyplom specjalny za wyróżniające wykonanie utworu Karola Szymanowskiego, III Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny „Od Bacha do Szymanowskiego” , Warszawa 2019, I nagroda oraz nagroda za najlepsze wykonanie utworu Karola Szymanowskiego, XVIII Międzynarodowy Konkurs Muzyczny im. Juliusza Zarębskiego, Łomianki 2018, I miejsce kategoria Zespoły Kameralne (Trio), XVI Sochaczewskie Spotkania Kameralne, Sochaczew 2018, Grand Prix, VIII Międzynarodowy Konkurs im. Janiny Garści kategoria fortepian, Stalowa Wola 2018, II miejsce, V Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny dla Dzieci i Młodzieży im. Beli Bartoka, Warszawa 2018, I miejsce, Konkurs Muzyki Barokowej Ostrołęka 2017, Grand Prix.
Wielokrotnie koncertowała jako solistka i kameralistka. Występowała między innymi w Zamku Królewskim, Łazienkach Królewskich, Narodowym Instytucie Fryderyka Chopina, Żelazowej Woli w Domu Urodzenia Fryderyka Chopina, PAN Ogrodzie Botanicznym w Powsinie, Pałacu w Wilanowie, Pałacu w Radziejowicach, Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach, Centralnej Bibliotece Rolniczej, Pałacu w Jabłonnie, Małej Galerii oraz Muzeum Okręgowym w Nowym Sączu, w Sali Balowej Starego Domu Zdrojowego w Krynicy Zdrój oraz w Wolfhalden w Szwajcarii.
Od 2018 roku jest stypendystką programu pomocy wybitnie zdolnym Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci. W 2019 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia artystyczne w roku szkolnym 2018/2019. W 2020 roku została laureatką programu stypendialnego NCK „Młoda Polska” na zakup fortepianu.
Serdecznie zapraszamy na trzecie spotkanie z cyklu „Architekci i urbaniści Warszawy XX wieku w Willi Bohdana Pniewskiego”: „Zieleń jako projekt. Warszawa Aliny Scholtz”. Dorobek wybitnej polskiej architektki krajobrazu przybliżą Klara Czerniewska-Andryszczyk oraz Małgorzatą Kuciewicz, współautorki książki „Alina Scholtz. Projektantka warszawskiej zieleni”.
Przy herbacie zapraszamy m.in. na projekcję zdjęć Simone De Iacobisa z „Cyklu fotograficznego portretującego historyczną architekturę dedykowaną roślinom wodnym”, zrealizowanego w ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy na rok 2022.
Abstrakt
Realizacje światowej pionierki architektury krajobrazu – Aliny Scholtz, współtwórczyni odbudowy Ogrodu Saskiego, założenia Trasy W-Z czy przestrzeni wspólnych w osiedlach projektu Haliny Skibniewskiej – posłużą nam do poznania biografii warszawskiej zieleni. Opowieść dotyczyć będzie także relacji Scholtz z wieloma wybitnymi budowniczymi Warszawy, w tym naszym „gospodarzem” – Bohdanem Pniewskim.
Gospodarze cyklu
Anna Piontek
dyrektorka PAN Muzeum Ziemi w Warszawie
Prof. Stefan Jackowski
—
Architekci i urbaniści Warszawy XX wieku w willi Bohdana Pniewskiego
To cykl wydarzeń, które przypominają twórców XX-wiecznej Warszawy i ślady ich działalności zapisane w przestrzeni naszego miasta. Ślady te mijamy i spotykamy na co dzień w realizacjach urbanistycznych i architektonicznych, a często nie zdajemy sobie sprawy z autorstwa i historii ich powstania. Architekci i urbaniści poprzez przestrzeń miasta oddziałują na nasze zmysły, kształtują nie tylko estetyczne gusta, ale i społeczne interakcje. Warto bliżej poznać ich osobowość i twórczość.
Spotkania odbywają się w miejscu nieprzypadkowym – w dawnej pracowni jednego ze znakomitych warszawskich architektów – Bohdana Pniewskiego.
Niegdyś była to przestrzeń wypełniona rajzbretami, dziś służy wystawom Muzeum Ziemi – stanowiąc ślad fascynacji Pniewskiego kamieniem. Niejako w gościnie u Bohdana Pniewskiego, poznamy bohaterów naszych spotkań.
Większość z nich zapewne znała Pniewskiego – dla jednych był młodszym, dla innych starszym kolegą lub mistrzem. To oni znacząco wpłynęli na kształt Warszawy w XX wieku.
Mamy nadzieję, że dawna pracownia architektoniczna Pniewskiego i dom Jadwigi oraz Bohdana Pniewskich stanie się przestrzenią spotkań zaproszonych mówców z licznym gronem słuchaczy zainteresowanych współczesną historią przestrzeni Warszawy. Mamy także nadzieję, że każde spotkanie w Willi Pniewskich stanie się nie tylko źródłem wiedzy, ale i sposobnością do dyskusji oraz interdyscyplinarnej integracji środowisk twórczych i naukowych oraz miłośników Warszawy.
—
„Architekci i urbaniści Warszawy XX wieku w willi Bohdana Pniewskiego”
„Zieleń jako projekt. Warszawa Aliny Scholtz”
Spotkanie z Klarą Czerniewską-Andryszczyk oraz Małgorzatą Kuciewicz
Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie
Aleja Na Skarpie 27
czwartek, 16.03.2023, godz. 17:00
wstęp wolny
Serdecznie zapraszamy do udziału w cyklu interdyscyplinarnych wykładów „Oblicza (Muzeum) Ziemi”. W tym roku towarzyszy nam dr hab. Łukasz Kruszewski, prof. Instytutu Nauk Geologicznych Polskiej Akademii Nauk.
Najbliższy wykład:
Czwartek, 9.03.2023, godz. 17:00
„Radionuklidy w środowisku naturalnym”
Wielu z nas na słowo „uran” dostaje gęsiej skórki. Tymczasem może się okazać, że to nie uranu trzeba się bać. Ale czy naturalne promieniowanie nie tylko nie jest niebezpieczne a może nawet pomagać? Czym jest hormeza i co się dzieje w miasteczku Ramsar? Czy reaktory atomowe to wyłącznie dzieło człowieka? Jak to możliwe, że pierwiastki syntetyczne są naturalne? Czy super-ciężkie pierwiastki takie jak hass występują nie tylko w reaktorach? W wykładzie o tym, ale też o tajemnicy Gwiazdy Przybylskiego.
Wykład będzie dostępny on-line.
—
Wykłady z cyklu „Oblicza (Muzeum) Ziemi”
„Radionuklidy w środowisku naturalnym”
czwartek, 9.03.2023, godz. 17:00
wstęp wolny
Drodzy Zwiedzający,
ze względu na wydarzenie wewnętrzne, w piątek, 3 marca 2023 roku, PAN Muzeum Ziemi w Warszawie będzie czynne do godziny 11:00.
Zespół PAN Muzeum Ziemi w Warszawie
„W poszukiwaniu zaginionych roślin – Hanna Czeczott (1888–1982)”
środa, 8 marca 2023, godz. 17.00
PAN Muzeum Ziemi w Warszawie
Aleja Na Skarpie 27
Biografia Hanny Czeczott to opowieść o niezwyczajnej kobiecie nauki, legendzie polskiej paleobotaniki i jednej z najbardziej barwnych postaci, którym zawdzięczamy zbiory PAN Muzeum Ziemi. Jej niemal stuletnie życie przypadło na czas najważniejszych i najtragiczniejszych wydarzeń XX wieku i końca wieku XIX. Dzięki temu przez pryzmat biografii Hanny Czeczott możemy obserwować zmiany społeczne, zwłaszcza te kluczowe dla budowania silnej pozycji kobiet w środowisku naukowym. Życiorys Hanny Czeczott to tak naprawdę historia paleobotaniki, w której Profesor Czeczott pioniersko torowała miejsce kolejnemu pokoleniu badaczek.
W dniu, w którym w sposób szczególny podkreślamy pozycję kobiet w XXI wieku, zapraszamy do udziału w otwarciu ekspozycji, podczas którego przybliżymy spuściznę Hanny Czeczott, prezentując okazy ze zbiorów Polskiej Akademii Nauk Muzeum Ziemi oraz Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Wystawa upamiętnia 135. rocznicę urodzin Profesor Czeczott.
Anna Piontek
dyrektorka
PAN Muzeum Ziemi w Warszawie
oraz
Agnieszka Pietrzak
Rafał Kowalski
Katarzyna Kwiatkowska
kuratorki i kurator wystawy
Organizatorzy:
Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie
Kuratorzy:
dr Agnieszka Pietrzak – Dział Historii Nauk o Ziemi i Biblioteka PAN MZ
dr Rafał Kowalski – Dział Paleobotaniki PAN MZ
Katarzyna Kwiatkowska – Dział Bursztynu PAN MZ
Współpraca:
Alicja Pielińska – Dział Bursztynu PAN MZ
Katarzyna Szczepaniak
Konsultacja merytoryczna:
dr Aleksandra Kohlman-Adamska
Patronaty / Matronaty honorowe:
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy
Warszawska Rada Kobiet
Prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej
Patroni medialny:
RDC
Program wernisażu:
17:00 Otwarcie wystawy
17:15 Oprowadzanie kuratorskie
17:30 Koncert
Ekspozycja będzie dostępna 9 marca – 7 maja 2023
Serdecznie zapraszamy do udziału w nadchodzących wydarzeniach!
Drodzy Zwiedzający!
Ze względu na awarię sieci telekomunikacyjnej, w dniu dzisiejszym przewidujemy utrudnienia w nawiązywaniu połączenia telefonicznego z naszym Muzeum! Zapraszamy do kontaktu mailowego: sekretariat@mz.pan.pl.
Nie żyje mój najstarszy przyjaciel Leszek Dwornik. Poznaliśmy się w roku 1950, kiedy to Leszek sprowadził się na Mokotów i wylądował w II klasie licealnej III Szkoły Ogólnokształcącej stopnia Podstawowego i Licealnego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Warszawie przy ulicy Wiktorskiej. Zaczynał się akurat rok szkolny i los usadził nas w jednej ławce, szybko zaprzyjaźniliśmy się. Wraz z Piotrkiem Justem i Andrzejem Rzeczyckim stanowiliśmy zgraną paczkę, która szybko stała się zakałą klasy. Dlaczego? Proszę popatrzeć na rok, były to lata najgorszego stalinizmu i ideologicznego prania mózgów, zwłaszcza młodzieży. Całą klasę zapisano do Związku Młodzieży Polskiej i Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, zmuszono do prenumeraty „Sztandaru Młodych”, urządzano niekończące się szkolenia, zebrania, prasówki. Z tzw. aktywistów potworzono trójki, które wieczorami chodziły po domach i sprawdzały nasze morale. Nasza czwórka była z tzw. dobrych domów (ojciec Leszka zginął w Katyniu, ojciec Andrzeja był lotnikiem i został na Zachodzie, mój był prawnikiem, a Piotrka profesorem higieny sanitarnej). Z powodu takich korzeni raczej byliśmy niezbyt zainteresowani komunistyczną ideologią i staraliśmy się żyć na swoją modłę, tzn. uprawialiśmy sport, a wieczorami graliśmy w karty słuchając muzyki z Radia Luksemburg lub „Music USA”. No i któregoś wieczoru mamuśka nieprzezornie wpuściła taką trójkę do domu i zaczął się cyrk, tak to wygląda z dzisiejszego punktu widzenia, ale wtedy była to prawdziwa zgroza. Następnego dnia całe liceum spędzono do sali gimnastycznej, gdzie rozpoczęła się parodia procesu, czwórkę przerażonych piętnastolatków postawiono pod pręgierzem i oskarżono, że bez mała jesteśmy wrogami ludu i imperialistycznymi sługusami słuchając takiej muzyki. Skończyło się naganami i tygodniowym bojkotem nas, nikt nie mógł się do nas odzywać, oraz ostrzeżeniem, że w razie recydywy zostaniemy wywaleni na zbity dziób. Zainteresowań nie zmieniliśmy i po miesiącu wróciliśmy do dawnych obyczajów, a rodzice nauczeni naszym doświadczeniem nigdy więcej żadnej trójki do domu nie wpuścili.
Pomimo tych wydarzeń szkołę ukończyliśmy. Leszek wcześnie zainteresował się fotografią, w łazience zrobił ciemnię, wywoływał filmy i robił odbitki. Kiedy już pracowałem w muzeum i zwolnił się po pani Józefie Bułhak etat fotografa, udało mi się przekonać ówczesną Dyrektor Muzeum Ziemi prof. Antoninę Halicką o jego zdolnościach i tak Leszek stał się wieloletnim naszym pracownikiem i kolegą. Robił m.in. zdjęcia mioceńskich muszelek do większości moich prac oraz kości trzech słoni leśnych. W latach 60. mieliśmy z Leszkiem jeszcze jedną pasję, a mianowicie turystykę motorową. Dorobiliśmy się motocykli, na których objeżdżaliśmy co się dało. Jak tylko Polska Ludowa popuszczała pasa i na coś zezwalała, to od razu to wykorzystywaliśmy. Najpierw powstała strefa konwencji turystycznej (chyba tak się to nazywało), można było pojechać w słowackie Tatry, pojechaliśmy. Trzeba było tylko wyrobić długaśną wkładkę do dowodu osobistego. Potem można było jeździć coraz dalej, wkładka była mniejsza. Wobec czego buszowaliśmy po bratnich krajach ile się dało, objeździliśmy Czechosłowację, Węgry, Rumunię, Bułgarię i Jugosławię.
W 1969 założyłem rodzinę, wyjazdy się skończyły, ale Leszek został przyjacielem rodziny. Wspólna praca w Muzeum Ziemi ułatwiała kontynuowanie naszej przyjaźni.
Gwidon Jakubowski