PAN MUZEUM ZIEMI W WARSZAWIE

Na wystawie prezentujemy unikatowe fotografie z dwóch rejsów Krzysztofa Baranowskiego. Jednym z nich jest rejs „Śmiałym” dookoła Ameryki Południowej, który odbył się w latach 1965-1966. W wyprawie uczestniczyli: Bolesław Kowalski – kapitan; Tomasz Romer – I oficer i lekarz wyprawy; Jerzy Knabe – główny mechanik; Bronisław Siadek – inicjator rejsu, geograf; Tadeusz Wilgat – kierownik naukowy ekspedycji; Krzysztof Wojciechowski – zastępca kierownika naukowego i tłumacz wyprawy; Krzysztof Baranowski – kuk; Mieczysław Kluge – geograf oraz Ludomir Mączka – II oficer, geolog. Rejs „Śmiałym” dookoła Ameryki Południowej był pierwszym w powojennej Polsce przedsięwzięciem żeglarskim na tak wielką skalę.

Drugi rejs  „Polonezem” to samotny rejs kapitana Krzysztofa Baranowskiego dookoła świata przez „ryczące czterdziestki” i przylądek Horn w roku 1972-1973. Był to pierwszy polski samotny rejs tą trasą, a dziewiąty w historii światowego żeglarstwa.

Marek Wierzbicki, Kurator wystawy

[Best_Wordpress_Gallery id=”341″ gal_title=”Z kufra Kapitana”]

poniedziałek – piątek: 9:00 – 16:00; niedziela: 10:00 – 16:00

Ceny biletów: normalny – 16 zł, ulgowy – 12 zł; wtorek – wstęp wolny

PAN Muzeum Ziemi zaprasza na nową wystawę czasową pt. „Tak to widzę”. Ewa Kacperek – autorka niezwykłych fotograficznych ujęć w taki sposób opisuje to co możemy zobaczyć na wystawie:

Spośród zdjęć zrobionych przeze mnie w ciągu ostatnich 5 lat wybrałam te które najbardziej lubię. Tak właśnie widzę to co mnie otacza; światło w kroplach rosy, promienie wschodzącego słońca zatrzymane przez mgłę, bursztynową muszelkę uwięzioną w bryle lodu. Każde z tych zdjęć ma swoją historię, o każdym mogłabym coś opowiedzieć – jak powstały, co czułam gdy naciskałam spust migawki, jaki był nastrój tamtego świtu na tamtej łące. Mogłabym mówić o radości jaką daje obserwowanie krzątaniny mrówek, o spokoju jaki ogarnia w ciszy poranka, o łomocie serca gdy łoś przechodzi tuż obok bez strachu. Dla mnie fotografowanie to przede wszystkim emocje.

Mieszkam pod Warszawą w sąsiedztwie Wisły i Puszczy Kampinoskiej. Mam więc niedaleko na łąki z kwiatami i owadami, na śródpolne miedze pełne maków, do leśnych bagienek w których mieszkają żaby i traszki. Często eksperymentuję. Wymyślam ujęcia i sposoby ich realizacji by nie były sztampowe, oklepane, takie jakich wiele. Lubię zdjęcia nieoczywiste, nietypowe, dziwne. Fotografia makro to moja fotografia „na co dzień”. Taki mój sposób na odpoczynek po ciężkim dniu. „Od święta” fotografuję w czasie podróży po pięknych, czasem bardzo, bardzo odległych, dzikich i mało znanych zakątkach świata.

Od 2006 roku jestem członkiem Związku Polskich Fotografów Przyrody, w 2016 roku zdobyłam zaszczytny tytuł „Fotograf Roku 2015” Okręgu Mazowieckiego ZPFP.

Ewa Kacperek

[Best_Wordpress_Gallery id=”6″ gal_title=”Tak to widzę”]

Wystawa czasowa: 9 czerwca – 27 sierpnia 2017

Henryk Czeczott (1875–1928)

Utalentowany wszechstronnie człowiek, inżynier górniczy, doktor nauk technicznych, profesor. Henryk Czeczott urodził się w Petersburgu 18 czerwca 1875 roku w szlacheckiej rodzinie pochodzącej z Litwy. Jego rodzicami byli Otton (1842–1924), wybitny lekarz psychiatra i Leontyna (1849–1920) z Kukielów.

Jedną z pasji, którą ojciec zaszczepił Henrykowi była turystyka i alpinizm. W Kraju Stawropolskim na Kaukazie, jako lekarz uzdrowiskowy w Piatigorsku, organizował razem z rodziną wyprawy w góry Kaukazu, m.in. na lodowce Dewdorak i Cej. Być może ze względu na zamiłowania geograficzne, Henryk Czeczot wstąpił do Instytutu Górniczego w Petersburgu, który ukończył w roku 1900, zdobywając stopień inżyniera górniczego.

W 1910 roku Henryk Czeczott poślubił Hannę Peretiatkowicz (1888–1982). Hanna Czeczott w 1922 roku ukończyła Wydział Biogeograficzny Instytutu Geograficznego w Petersburgu. Oboje brali udział w licznych ekspedycjach w głąb Azji oraz do Ameryki Północnej. W roku 1948 Hanna Czeczott założyła Pracownię Paleobotaniczną w Muzeum Ziemi w Warszawie, którą kierowała do roku 1960. W 1955 roku uzyskała tytuł profesora. Przez lata kierowała pracami nad florą trzeciorzędową, a pozyskane przez nią zbiory należą do największych kolekcji na świecie.

Po zakończeniu nauki w Instytucie Górniczym, Henryk Czeczott postanowił zwiedzić Europę. Wyruszył z rodzinnego Petersburga, płynąc statkiem do Rygi. Na trasie jego podróży znalazły się m.in.: Piatigorsk, Odessa, Warszawa, Wiedeń, Salzburg, Monachium, Paryż, Kolonia, Berlin.

Henryk Czeczott wykonał w czasie podróży około 200 zdjęć. Negatywy na podłożu nitroceluloidowym w formacie 9×13 cm były przechowywane w specjalnie do tego celu przygotowanym albumie. Być może był to jeden z kilku albumów, a podróż nie kończyła się w Berlinie. Pozostanie to tajemnicą. Do naszych czasów niestety nie wszystkie negatywy się zachowały. Obecnie przechowywane są one w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie.

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 5 zł, ulgowy – 3 zł

[Best_Wordpress_Gallery id=”5″ gal_title=”Rok 1900. Europa w fotografii Henryka Czeczotta”]

Wystawa fotografii: 8 września – 9 listopada 2017

Elżbieta i Marek Lejbrandtowie

Stany skupienia wody, czyli ciecz, gaz i ciało stałe – brzmi to bardzo naukowo i technicznie, ale w tych słowach może być zawarta nie tylko sucha treść, ale i umiejętność zobaczenia wody w inny sposób. Może to być kolorowa mgła o świcie, chmury przed burzą i po zachodzie słońca, śnieg lub lód zmieniający swoje barwy od pomarańczowej do niebieskiej w zależności od kąta padania promieni światła. Wystarczy wstać przed świtem lub poczekać wytrwale aż słońce zniknie za horyzontem, żeby zobaczyć teatr stworzony przez światło odbijające się w kropelkach wody na łące i w powietrzu.

Postać ciekła, na naszej wystawie, prezentowana będzie jako rzeka, morze, wodospad, w postaci kropel rosy, jako nośnik soli mineralnych przy tworzeniu formacji skalnych w jaskiniach, jako czynnik żłobiący skały i wydmy na powierzchni naszego globu. Woda przedstawiona będzie również jako element kultury sakralnej i sztuki. Ciało stałe to śnieg, szadź, lód jako forma przemijająca związana z porami roku i miejscem, a także jako forma stała – lodowiec. Stan gazowy to nic innego jak para, mgła, ale zobaczymy ją też wydobywająca się pod ciśnieniem z głębi ziemi, co przypomina nam o tym, że nasza Ziemia wciąż „żyje”, przekształca się i ewoluuje, a my wraz z nią.

Elżbieta i Marek Lejbrandtowie

[Best_Wordpress_Gallery id=”15″ gal_title=”Stany skupienia wody”]

 Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

 od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 5 zł, ulgowy – 3 zł