Muzeum Ziemi

PAN MUZEUM ZIEMI W WARSZAWIE

Kategoria: Archiwum wystaw czasowych

Archiwum wystaw czasowych na stronie Muzeum Ziemi prezentuje wystawy z cyklu „Natura-Sztuka” od 2017 r.

W POSZUKIWANIU ZAGINIONYCH ROŚLIN

W POSZUKIWANIU ZAGINIONYCH ROŚLIN

„W poszukiwaniu zaginionych roślin – Hanna Czeczott (1888–1982)”

środa, 8 marca 2023, godz. 17.00

PAN Muzeum Ziemi w Warszawie

Aleja Na Skarpie 27

Biografia Hanny Czeczott to opowieść o niezwyczajnej kobiecie nauki, legendzie polskiej paleobotaniki i jednej z najbardziej barwnych postaci, którym zawdzięczamy zbiory PAN Muzeum Ziemi. Jej niemal stuletnie życie przypadło na czas najważniejszych i najtragiczniejszych wydarzeń XX wieku i końca wieku XIX. Dzięki temu przez pryzmat biografii Hanny Czeczott możemy obserwować zmiany społeczne, zwłaszcza te kluczowe dla budowania silnej pozycji kobiet w środowisku naukowym. Życiorys Hanny Czeczott to tak naprawdę historia paleobotaniki, w której Profesor Czeczott pioniersko torowała miejsce kolejnemu pokoleniu badaczek.

W dniu, w którym w sposób szczególny podkreślamy pozycję kobiet w XXI wieku, zapraszamy do udziału w otwarciu ekspozycji, podczas którego przybliżymy spuściznę Hanny Czeczott, prezentując okazy ze zbiorów Polskiej Akademii Nauk Muzeum Ziemi oraz Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Wystawa upamiętnia 135. rocznicę urodzin Profesor Czeczott.

Anna Piontek

dyrektorka

PAN Muzeum Ziemi w Warszawie

oraz

Agnieszka Pietrzak

Rafał Kowalski

Katarzyna Kwiatkowska

kuratorki i kurator wystawy

Organizatorzy:

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie

Kuratorzy:

dr Agnieszka Pietrzak – Dział Historii Nauk o Ziemi i Biblioteka PAN MZ

dr Rafał Kowalski – Dział Paleobotaniki PAN MZ

Katarzyna Kwiatkowska – Dział Bursztynu PAN MZ

Współpraca:

Alicja Pielińska – Dział Bursztynu PAN MZ

Katarzyna Szczepaniak

Konsultacja merytoryczna:

dr Aleksandra Kohlman-Adamska

Patronaty / Matronaty honorowe:

Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy

Warszawska Rada Kobiet

Prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej

Patroni medialny:

RDC

Program wernisażu:

17:00 Otwarcie wystawy

17:15 Oprowadzanie kuratorskie

17:30 Koncert

Ekspozycja będzie dostępna 9 marca – 7 maja 2023

www.mz.pan.pl

Wystawa czasowa

Wystawa czasowa

„Dobrowolski – Reaktywacja. Antarktyczna misja (prawie) niemożliwa”

Instytut Geofizyki PAN i Muzeum Ziemi PAN zapraszają na niezwykłą wystawę „Dobrowolski – Reaktywacja. Antarktyczna misja (prawie) niemożliwa”.

Polska Stacja Antarktyczna położona w Oazie Bungera była nieczynna od 1979 roku. Na początku stycznia 2022 roku, po ponad czterdziestoletniej przerwie, dotarło tam czworo polskich polarników – Marek Lewandowski (kierownik wyprawy), Monika A. Kusiak, Wojciech Miloch i Adam Nawrot – uczestników IV Wyprawy Geofizycznej do Polskiej Stacji Antarktycznej im. A.B. Dobrowolskiego. Celem wyprawy, organizowanej przez kilka lat wbrew wielu przeciwnościom losu, była rewitalizacja i reaktywacja bazy.

Oaza Bungera to miejsce tajemnicze, niezwykłe, o którym pokolenia Polaków czytały z wypiekami na twarzy w książkach Aliny i Czesława Centkiewiczów. Miejsce, które dzięki brakowi pokrywy lodowej daje możliwość prowadzenia różnorodnych badań, w tym geofizycznych, i lepszego poznania tego najsłabiej zbadanego kontynentu.

Na wystawie zaprezentujemy nie tylko zdjęcia z niesamowitej podróży po Oceanie Południowym i okolicach Oazy Bungera, ale także ciekawą historię polskich wypraw do Oazy Bungera oraz pokażemy historyczne i współczesne stroje polarników. Przedstawimy także postać jej patrona – prof. Antoniego Bolesława Dobrowolskiego – geofizyka i podróżnika, uczestnika słynnej belgijskiej wyprawy antarktycznej na statku Belgica. Rękopis dziennika Dobrowolskiego z tej wyprawy będzie jedną z atrakcji wystawy.

Nie zabraknie również informacji o tytułowej wyprawie, która obyła się w sezonie 2021/2022 antarktycznego lata, jej założeniach i osiągnięciach. Dla jednych praca fizyczna w ekstremalnych warunkach na Antarktydzie może być marzeniem, dla innych czymś niewyobrażalnym czy wręcz koszmarnym. Dzięki krótkim filmowym wywiadom z członkami wyprawy będzie można dowiedzieć się, w jaki sposób przygotowywali się do tej ekspedycji, co robili podczas 37 dni spędzonych w stacji, co było dla nich największym zaskoczeniem i jak odnaleźli się w realiach Oazy Bungera.

Uzupełnieniem wystawy będzie makieta 3D okolic stacji i jej zabudowań wykonana w 2017 roku na podstawie zdjęć archiwalnych przez artystę – laureata wielu konkursów dr. Jakuba Wawrzaka z Katedry Grafiki Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Wernisaż wystawy odbędzie się 21 czerwca o godz. 17.30. Wstęp wolny.

Wystawa powstała w ramach projektu „Geofizyka dla każdego”, współfinansowanego ze środków Ministerstwa Edukacji i Nauki w ramach programu Społeczna Odpowiedzialność Nauki.

 

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie

Aleja Na Skarpie 20/26 i 27

00-488 Warszawa

 

Z kufra Kapitana

Z kufra Kapitana

Archiwalne fotografie z podróży

Na wystawie prezentujemy unikatowe fotografie z dwóch rejsów Krzysztofa Baranowskiego. Jednym z nich jest rejs „Śmiałym” dookoła Ameryki Południowej, który odbył się w latach 1965-1966. W wyprawie uczestniczyli: Bolesław Kowalski – kapitan; Tomasz Romer – I oficer i lekarz wyprawy; Jerzy Knabe – główny mechanik; Bronisław Siadek – inicjator rejsu, geograf; Tadeusz Wilgat – kierownik naukowy ekspedycji; Krzysztof Wojciechowski – zastępca kierownika naukowego i tłumacz wyprawy; Krzysztof Baranowski – kuk; Mieczysław Kluge – geograf oraz Ludomir Mączka – II oficer, geolog. Rejs „Śmiałym” dookoła Ameryki Południowej był pierwszym w powojennej Polsce przedsięwzięciem żeglarskim na tak wielką skalę.

Drugi rejs  „Polonezem” to samotny rejs kapitana Krzysztofa Baranowskiego dookoła świata przez „ryczące czterdziestki” i przylądek Horn w roku 1972-1973. Był to pierwszy polski samotny rejs tą trasą, a dziewiąty w historii światowego żeglarstwa.

Marek Wierzbicki, Kurator wystawy

[Best_Wordpress_Gallery id=”341″ gal_title=”Z kufra Kapitana”]

Wystawa czynna:

poniedziałek – piątek: 9:00 – 16:00; niedziela: 10:00 – 16:00

Ceny biletów: normalny – 16 zł, ulgowy – 12 zł; wtorek – wstęp wolny

Maj 2017: Tak to Widzę

Maj 2017: Tak to Widzę

PAN Muzeum Ziemi zaprasza na nową wystawę czasową pt. „Tak to widzę”. Ewa Kacperek – autorka niezwykłych fotograficznych ujęć w taki sposób opisuje to co możemy zobaczyć na wystawie:

Spośród zdjęć zrobionych przeze mnie w ciągu ostatnich 5 lat wybrałam te które najbardziej lubię. Tak właśnie widzę to co mnie otacza; światło w kroplach rosy, promienie wschodzącego słońca zatrzymane przez mgłę, bursztynową muszelkę uwięzioną w bryle lodu. Każde z tych zdjęć ma swoją historię, o każdym mogłabym coś opowiedzieć – jak powstały, co czułam gdy naciskałam spust migawki, jaki był nastrój tamtego świtu na tamtej łące. Mogłabym mówić o radości jaką daje obserwowanie krzątaniny mrówek, o spokoju jaki ogarnia w ciszy poranka, o łomocie serca gdy łoś przechodzi tuż obok bez strachu. Dla mnie fotografowanie to przede wszystkim emocje.

Mieszkam pod Warszawą w sąsiedztwie Wisły i Puszczy Kampinoskiej. Mam więc niedaleko na łąki z kwiatami i owadami, na śródpolne miedze pełne maków, do leśnych bagienek w których mieszkają żaby i traszki. Często eksperymentuję. Wymyślam ujęcia i sposoby ich realizacji by nie były sztampowe, oklepane, takie jakich wiele. Lubię zdjęcia nieoczywiste, nietypowe, dziwne. Fotografia makro to moja fotografia „na co dzień”. Taki mój sposób na odpoczynek po ciężkim dniu. „Od święta” fotografuję w czasie podróży po pięknych, czasem bardzo, bardzo odległych, dzikich i mało znanych zakątkach świata.

Od 2006 roku jestem członkiem Związku Polskich Fotografów Przyrody, w 2016 roku zdobyłam zaszczytny tytuł „Fotograf Roku 2015” Okręgu Mazowieckiego ZPFP.

Ewa Kacperek

[Best_Wordpress_Gallery id=”6″ gal_title=”Tak to widzę”]

 

Czerwiec – Sierpień 2017: Rok 1900. Europa w fotografii Henryka Czeczotta

Czerwiec – Sierpień 2017: Rok 1900. Europa w fotografii Henryka Czeczotta

Wystawa czasowa: 9 czerwca – 27 sierpnia 2017

Henryk Czeczott (1875–1928)

Utalentowany wszechstronnie człowiek, inżynier górniczy, doktor nauk technicznych, profesor. Henryk Czeczott urodził się w Petersburgu 18 czerwca 1875 roku w szlacheckiej rodzinie pochodzącej z Litwy. Jego rodzicami byli Otton (1842–1924), wybitny lekarz psychiatra i Leontyna (1849–1920) z Kukielów.

Jedną z pasji, którą ojciec zaszczepił Henrykowi była turystyka i alpinizm. W Kraju Stawropolskim na Kaukazie, jako lekarz uzdrowiskowy w Piatigorsku, organizował razem z rodziną wyprawy w góry Kaukazu, m.in. na lodowce Dewdorak i Cej. Być może ze względu na zamiłowania geograficzne, Henryk Czeczot wstąpił do Instytutu Górniczego w Petersburgu, który ukończył w roku 1900, zdobywając stopień inżyniera górniczego.

W 1910 roku Henryk Czeczott poślubił Hannę Peretiatkowicz (1888–1982). Hanna Czeczott w 1922 roku ukończyła Wydział Biogeograficzny Instytutu Geograficznego w Petersburgu. Oboje brali udział w licznych ekspedycjach w głąb Azji oraz do Ameryki Północnej. W roku 1948 Hanna Czeczott założyła Pracownię Paleobotaniczną w Muzeum Ziemi w Warszawie, którą kierowała do roku 1960. W 1955 roku uzyskała tytuł profesora. Przez lata kierowała pracami nad florą trzeciorzędową, a pozyskane przez nią zbiory należą do największych kolekcji na świecie.

Po zakończeniu nauki w Instytucie Górniczym, Henryk Czeczott postanowił zwiedzić Europę. Wyruszył z rodzinnego Petersburga, płynąc statkiem do Rygi. Na trasie jego podróży znalazły się m.in.: Piatigorsk, Odessa, Warszawa, Wiedeń, Salzburg, Monachium, Paryż, Kolonia, Berlin.

Henryk Czeczott wykonał w czasie podróży około 200 zdjęć. Negatywy na podłożu nitroceluloidowym w formacie 9×13 cm były przechowywane w specjalnie do tego celu przygotowanym albumie. Być może był to jeden z kilku albumów, a podróż nie kończyła się w Berlinie. Pozostanie to tajemnicą. Do naszych czasów niestety nie wszystkie negatywy się zachowały. Obecnie przechowywane są one w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie.

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 5 zł, ulgowy – 3 zł

[Best_Wordpress_Gallery id=”5″ gal_title=”Rok 1900. Europa w fotografii Henryka Czeczotta”]

 

 

 

 

Wrzesień – Listopad 2017: Stany skupienia wody

Wrzesień – Listopad 2017: Stany skupienia wody

Wystawa fotografii: 8 września – 9 listopada 2017

Elżbieta i Marek Lejbrandtowie

Stany skupienia wody, czyli ciecz, gaz i ciało stałe – brzmi to bardzo naukowo i technicznie, ale w tych słowach może być zawarta nie tylko sucha treść, ale i umiejętność zobaczenia wody w inny sposób. Może to być kolorowa mgła o świcie, chmury przed burzą i po zachodzie słońca, śnieg lub lód zmieniający swoje barwy od pomarańczowej do niebieskiej w zależności od kąta padania promieni światła. Wystarczy wstać przed świtem lub poczekać wytrwale aż słońce zniknie za horyzontem, żeby zobaczyć teatr stworzony przez światło odbijające się w kropelkach wody na łące i w powietrzu.

Postać ciekła, na naszej wystawie, prezentowana będzie jako rzeka, morze, wodospad, w postaci kropel rosy, jako nośnik soli mineralnych przy tworzeniu formacji skalnych w jaskiniach, jako czynnik żłobiący skały i wydmy na powierzchni naszego globu. Woda przedstawiona będzie również jako element kultury sakralnej i sztuki. Ciało stałe to śnieg, szadź, lód jako forma przemijająca związana z porami roku i miejscem, a także jako forma stała – lodowiec. Stan gazowy to nic innego jak para, mgła, ale zobaczymy ją też wydobywająca się pod ciśnieniem z głębi ziemi, co przypomina nam o tym, że nasza Ziemia wciąż „żyje”, przekształca się i ewoluuje, a my wraz z nią.

Elżbieta i Marek Lejbrandtowie

[Best_Wordpress_Gallery id=”15″ gal_title=”Stany skupienia wody”]

 

 Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

 od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 5 zł, ulgowy – 3 zł

Wrzesień 2017: Maria i Tatry

Wrzesień 2017: Maria i Tatry

Do 9 października 2017 r. w siedzibie Muzeum Ziemi można podziwiać wystawę „Maria i Tatry”. Prezentowane fotografie stanowią unikatowy zapis tatrzańskich wycieczek Marii Skłodowskiej-Curie i jej męża. Wystawa powstała w wyniku współpracy Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem oraz Muzeum Marii Skłodowskiej – Curie Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Warszawie.

W Tatrach Maria Skłodowska-Curie czuła się szczególnie, zawsze wracała do nich w chwilach dla niej ważnych i trudnych. Mimo lat spędzonych w Paryżu potrafiła rozpoznać znajome niegdyś szczyty. W lecie 1899 roku przyjechała ze swym mężem Piotrem Curie, by pokazać mu „skrawek Polski”, wspólnie wspinali się na Rysy. Maria pomogła finansowo (przeznaczając cześć pieniędzy otrzymanych za Nagrodę Nobla z fizyki) w budowie sanatorium dla chorych na gruźlicę w Kościelisku. Założycielami i lekarzami w sanatorium była siostra Marii – dr Bronisława Dłuska z mężem. Dłuscy byli również współzałożycielami Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem, którego budowę także finansowo wsparła Maria Skłodowska – Curie.

tekst: Muzeum Tatrzańskie

Październik 2017- Luty 2018: Płajowe opowieści, czyli trzy dekady z Almanachem Karpackim

Październik 2017- Luty 2018: Płajowe opowieści, czyli trzy dekady z Almanachem Karpackim

Wystawa zatytułowana „Płajowe opowieści, czyli trzy dekady z Almanachem Karpackim” zorganizowana została dla uświetnienia jubileuszu XXX-lecia ukazywania się Almanachu Karpackiego „Płaj” – półrocznika wydawanego przez Towarzystwo Karpackie, którego pierwszy zeszyt ujrzał światło dzienne w maju 1987 r., ostatni zaś wydany dotychczas  54 tom ukazał się w czerwcu 2017 r.

Ekspozycja składa się z szesnastu plansz, które przybliżają historię i okoliczności powstania Almanachu, przedstawiają kształtowanie się jego linii programowej, prezentują postacie najczęściej publikujących na jego łamach autorów i oczywiście najistotniejsze tematy karpackie wypełniające przez trzydzieści lat jego treść. Każda z eksponowanych plansz skomponowana została jako swoista opowieść o sprawach, którymi żyło czasopismo i zarazem o karpackich fascynacjach grupy tworzących je ludzi.

Autorem wystawy jest Andrzej Wielocha redaktor Almanachu Karpackiego „Płaj”.

[Best_Wordpress_Gallery id=”19″ gal_title=”Płajowe opowieści, czyli trzy dekady z Almanachem Karpackim”]

Wystawa czynna do 15 lutego 2018

PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 5 zł, ulgowy – 3 zł

Wystawę będzie można oglądać także podczas najbliższego Spotkania Karpackich 18 stycznia 2018 r.

Listopad – Grudzień 2017: Bielszy odcień bieli

Listopad – Grudzień 2017: Bielszy odcień bieli

17 listopada – 29 grudnia 2017

Andrzej Kalina: grafika artystyczna

Mikołaj Kalina: fotografia

Wystawa Bielszy odcień bieli w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie jest naszą siódmą rodzinną prezentacją. Wcześniej były wystawy w Tarnowie, Łomży, Warszawie, Przemyślu, Toruniu i Gore (Irlandia).

Inspiracją do powstania siódmej ekspozycji stały się męskie trzypokoleniowe (dziadek Andrzej, syn Mikołaj, wnuk Ziemowit) wyjazdy zimowe w Karkonosze. Mikołaj fotografował otaczający nas zimowy, górski pejzaż. Tworzył zdjęcia, które są dokumentem spędzanego wspólnie czasu, zadumą nad przemijaniem. Ja stworzyłem prace opierając się na wspomnieniach naszych wędrówek. Towarzysząca nam, momentami przytłaczająca wręcz biel śniegu, wyzwoliła we mnie chęć zostawienia śladu, pokazania jak ważna jest Rodzina, pamięć o bliskich mi osobach, tożsamość, wolność i ziemia, po której chodzę. Wystawa Bielszy odcień bieli jest artystycznym zapisem zimowych wędrówek ojca, syna i wnuka…

Andrzej Kalina

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

 od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 5 zł, ulgowy – 3 zł

[Best_Wordpress_Gallery id=”26″ gal_title=”Bielszy odcień bieli”]

 

ANDRZEJ KALINA

[ur. 1952 w Lidzbarku] – absolwent Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie [1980]. Stopień doktora uzyskał na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie [2003], a doktora habilitowanego na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie [2010]. Prowadzi Pracownię Grafiki Warsztatowej na Wydziale Sztuki Nowych Mediów W PJATK w Warszawie. Zajmuje się grafiką artystyczną, instalacją, environmentem, tworzy także obiekty artystyczne. Swoje prace zaprezentował na ponad 60 wystawach indywidualnych i przeszło 450 wystawach zbiorowych w Polsce i na świecie [m.in. Francja, Niemcy, Portugalia, Włochy, Japonia]. Laureat wielu nagród, m.in. 1. Międzynarodowego Triennale Grafiki w Krakowie [1991] oraz Międzynarodowego Konkursu Graficznego im. J. Gielniaka w Jeleniej Górze [2015]. Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów polskich i w kolekcjach światowych, m.in. w The British Museum w Londynie i MoMA w Nowym Jorku. W 1990 roku jako jeden z 13 grafików polskich został umieszczony w słowniku grafików świata wydanym przez Japończyków.

MIKOŁAJ KALINA

[ur. 1985 w Warszawie]. Fotografią zajmuje się od 2004 roku. Początki to tworzenie dokumentacji fotograficznej dla Jerzego Kaliny z performanców i scenografii oraz wystaw dla Andrzeja Kaliny. Ukończył Warszawską Szkołę Reklamy na kierunku fotografia reklamowa.

Współpracował z: Sony Computer Enterteinment, DTZ, ID Advertising, Bank i Leasing Mercedes, Ravanson, Nanotech, Aisec, Mokpol, Piekarnia Kobus, Meble Karwowski oraz prof. ASP, rzeźbiarzem Romanem Pietrzakiem, dla którego tworzył dokumentację przekrojową jego twórczości. Obecnie fotograf w Muzeum Warszawy.

Osiągnięcia

2006 – Wyróżnienie Honorowe w konkursie Warszawska Fotografia Artystyczna

2006 – Wyróżnienie w konkursie Fotolato

2006 – Laureat konkursu Warszawska Jesień Fotograficzna 2006 „Ślad Historii”

2007 – II etap konkursu Spotkania z Fotografią

2008 – Pięciobój Fotograficzny Fotopolis: I miejsce „Wstecz”, IV miejsce „Pod powierzchnią”, III miejsce Klasyfikacja końcowa

2010 – Wyróżnienie na II Międzynarodowym Festiwalu Fotografii Młodych w Jarosławiu

2015 – Zakwalifikowanie się do finału konkursu Wildlife Photographer of the Year

Wystawy indywidualne

– Galeria Pod Arkadami Łomża 2007

– Galeria Salon Sztuki 49 Warszawa 2007

– Galeria Sztuki Współczesnej Przemyśl 2008

– Galeria Obok ZPAF Warszawa 2008

– Galeria Na Piętrze ZPAP Toruń 2009

– BWA Galeria Miejska Tarnów 2010

– Galeria Przedmiotu Jarosław 2010 II Międzynarodowy Festiwal Fotografii Młodych w Jarosławiu

– Muzeum Pałac w Wilanowie , Królewska Cukiernia Wilanowska „Zmysły Sztuki” wystawa i spotkanie Warszawa 2011

– Galeria BTL Białystok 2012

– Polska Éire Festival Gorey-Irlandia 2017

Wystawy zbiorowe

– Galeria DAP Warszawa 2006, Galeria Traffic Warszawa 2006, galeria „Pociąg do sztuki” Warszawa 2007, Oranżeria Pałacu w Wilanowie Warszawa 2007, Galerii Sztuki Mediów ASP Warszawa 2007, Galeria Kina MDK w Wągrowcu 2007, Galeria Wieża Warszawa 2007, Galeria Stowarzyszenia Wolnego Słowa Warszawa 2007, „Galeria” Teatru Stara ProchOFFnia Warszawa 2007, Galerii Sztuki Mediów ASP Warszawa 2008, Galeria Wieża Warszawa 2008, Galerii Sztuki Mediów ASP Warszawa 2009, Galerii Sztuki Mediów ASP Warszawa 2010, Muzeum Miejskie Wrocław 2013, Galeria Narodowa „Zachęta” Warszawa 2013, Muzeum Historyczne Miasta Gdańsk 2014, Galeria Sztuki Współczesnej BWA Katowice 2014.

Styczeń – Luty 2018: Tryptyk wschodni. Chiny, Tybet, Mongolia

Styczeń – Luty 2018: Tryptyk wschodni. Chiny, Tybet, Mongolia

Wystawa czynna do 25 lutego 2018

Wystawa fotografii Elżbiety Sęczykowskiej pt. „Tryptyk wschodni. Chiny, Tybet, Mongolia” oraz książka o tym samym tytule to droga przez trzy krainy – Buddy, Konfucjusza i smoka, lamaizmu, taoizmu i szamanizmu… To droga przez wielkie pustynie, najwyższe góry świata, rozległe równiny, wsie i wielkie miasta. To droga do źródeł wielkich rzek, lecz także droga do ludzi, tradycji, obyczaju i religii, do ich wartości, pamięci przodków i wielkiej prawdy o życiu!

Wędrówka przez te jakże odmienne krainy,  pokazała jednocześnie ich spójność przez zamieszkujących je ludzi i istniejące obok siebie te wszystkie religie.  Bo tam, gdzie czczony jest Budda, wyznawany lamaizm, taoizm i myśl konfucjańska, jest także wszak miejsce dla szamanistycznych obrzędów.

Chiny – to długa podróż zasypanymi piaskiem traktami jedwabnego szlaku dzikiej pustyni Takla Makan,  przez Wielki Mur i Zakazane Miasto aż do krętych, południowych wód Lijiang wijących się malowniczo między krasowymi górami prowincji Guangxi. Bo właśnie tam, w niezwykłej bajkowej scenerii, trwają od setek lat połowy z kormoranami, gdzie żywioły przyrody splatają się w szczególne harmonijne współistnienie .

Tybet – to wyprawa do surowej, górzystej, śnieżnej krainy smaganej wiatrami i dręczonej chłodem. Podróż do świata pełnego tajemnic, cudów i duchów. Przepełnionego medytacją ludzi głębokiej wiary, wciąż wędrującymi nomadami, pątnikami zmierzającymi do świętych miejsc i mnichami żyjącymi w ostatnich ocalałych od zagłady klasztorach. Tam to właśnie dokonują się odwieczne misteria zwycięstwa dobra nad złem w dorocznych ceremoniach.

Mongolia – to cudowne i ożywcze doświadczenie piękna oraz bogactwa natury, zachwyt nad spójnością istnienia ludzi stepu i zwierząt, w którym prawa człowieka są równe prawom przyrody. Przenikają się wzajemnie i łączą, by na koniec w szamańskim seansie zjednoczyć się ze światem bogów i demonów.

Elżbieta Sęczykowska

[Best_Wordpress_Gallery id=”30″ gal_title=”Tryptyk Wschodni. Chiny, Tybet, Mongolia”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

 od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 5 zł, ulgowy – 3 zł

W Muzeum Ziemi istnieje również możliwość zakupu książek Elżbiety Sęczykowskiej:

                                       

Cennik:

„Tybet. W drodze do Kumbum” – 39,90 zł

„Mongolia. W poszukiwaniu szamanów” – 49,90 zł

„Tryptyk Wschodni. Chiny, Tybet, Mongolia” – 49.90 zł