PAN MUZEUM ZIEMI W WARSZAWIE

27 lipca – 21 września 2018

Wystawa malarstwa Zbigniewa Nowosadzkiego pt. „Syros” jest to cykl obrazów, które powstały w latach 2017-2018. Punktem wyjścia do ich zaistnienia była podróż na greckie wyspy archipelagu Cykladów – Syros i Mykonos. Do tego doszły rozważania o barwie. Błękit nieba i wody, biel, czerń i czerwień skał i domów, lśnienie i załamanie światła na falach i kamieniach. Przestrzeń historii tego miejsca i puls teraźniejszości. Poszukiwania osobnego dźwięku w materii farby i odpowiedniej formy, stały się celem pracy nad tym zestawem obrazów.

Zbigniew Nowosadzki urodził się w roku 1957 w Zamościu. Ukończył zamojskie Liceum Plastyczne i Wydział Artystyczny UMCS w Lublinie. Dyplom uzyskał w roku 1983. Mieszka i pracuje w Warszawie.

W swoim dorobku ma 40 wystaw indywidualnych, m.in.: 1991 – Galeria „Na Pięknej”, Warszawa; 1998 – Centrum Polskie im. Ignacego Jana Paderewskiego w Brukseli; 2003 – Galeria „Stara Kordegarda”, Warszawa; 2009 – „Galeria Mazowiecka”, Warszawa; 2010 – Galeria Miejska, Rzeszów; 2010 – Instytut Polski, Wiedeń; 2011 – Galeria Bellotto, Warszawa; 2013 – Galeria Delfiny, Warszawa; 2014 – Galeria Neuf, Nancy; 2017 – Galeria Mazowiecka, Warszawa.

Uczestniczył w ponad 100 wystawach zbiorowych, m.in.: 1994 – Muzeum Narodowe-Pałac Opatów, Gdańsk; 1995-2001 – Muzeum Plakatu, Warszawa; 2002 – Open Cycle Europa Gallery, Nowy Jork; 2002 – Museo Metropolitano, Buenos Aires; 2004 – Konsulat Generalny RP, Nowy Jork; 2008 – „Śmiech i łzy”, Centrum Kultury Polskiej, Daugavpils, Łotwa; 2008 – Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego, Warka; 2009 – Wystawa grupy „Via Varsovia”, Dom Kultury Polskiej, Wilno; 2009 – ASTO Museum of Art, Los Angeles; 2010 – Wystawa grupy „Emocjonaliści”, Centrum Polsko-Słowiańskie, Nowy Jork; 2011 – „Sztuka polska”, Ratusz, Stuttgart; 2012 – Galerie Roi Doré, Paryż; 2016 – „Lublin-Warszawa-Nancy. Parantele”, Muzeum Lubelskie.

Członek grup artystycznych „Via Varsovia” i „Emocjonaliści”. Prace malarskie Zbigniewa Nowosadzkiego znajdują się w zbiorach publicznych i prywatnych w kraju oraz w Austrii, Anglii, Argentynie, Belgii, Chinach, na Cyprze, we Francji, w Holandii, Niemczech, Szwecji i w USA.

[Best_Wordpress_Gallery id=”60″ gal_title=”Syros – wystawa czasowa”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

 od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

 

wystawa malarstwa

28 września – 31 października 2018

Wystawa zatytułowana Okna Świata Marii Waliszewskiej-Bendek składa się z trzech części, które prezentują artystyczną ewolucję artystki w postrzeganiu pejzażu.

Obrazy najstarsze, z wystawy w Teatrze Polskim w Poznaniu w 1992 roku, to surrealistyczne, majestatyczne  pejzaże, pełne odnośników do sztuki światowej. „To moje spojrzenia wstecz, na to, co pozostało z twórczości Człowieka, a co zostało bezpowrotnie zniszczone. Spokój, którym emanują może drażnić. Ale tylko pozornie. W tych wizjach, będących wiecznym teatrem i stałą scenografią życia rozgrywa się bowiem bolesny dramat Człowieka.”

Na drugą część ekspozycji składają się obrazy, które powstały w efekcie powrotu autorki do malowania pejzażu.  „Zmieniałam się jako człowiek i dojrzałam jako artystka. Maluję, wystawiam, rozwijam się i poszukuję – inne rzeczy w sztuce są teraz dla mnie ważne. A poszukiwania twórcze dotyczą bardziej formy niż treści. Malując chmurę – chcę, żeby to była kwintesencja chmury, żeby widz poczuł jej zapach i delikatny powiew wiatru na twarzy. A kilka pociągnięć pędzla pozwoliło znaleźć idee wody, wiatru czy światła księżyca i zamknąć to wszystko w płaszczyźnie obrazu.”

Niektóre z prezentowanych kompozycji gościły już w PAN Muzeum Ziemi, w 2014 roku, w ramach wystawy Powracające pejzaże.

Konsekwencją twórczych poszukiwań są obrazy, nad którymi autorka pracuje obecnie. Są to abstrakcyjne kompozycje inspirowane nasilającymi się problemami współczesnego Świata.

„Zmiany klimatyczne spowodowane nieodpowiedzialną i dewastacyjną działalnością człowieka powodują klęski żywiołowe  – niszczą świat, ludzi i przyrodę. Ziemia choruje i wymaga ratunku – konkretnych decyzji i działań. Pejzaże – tytułowe Okna Świata zmienią się bezpowrotnie i marnieją. Dramatyczne obrazy ścinanych drzew w Puszczy tkwią w głowach wywołując grozę i lęk o przyszłość. Powietrze, którym oddychamy zabija nas. Cały ten chaos dookoła stawia pytania o rolę artysty wobec obecnych problemów. Dążąc do uporządkowania i klarowności tych treści na obrazach poszukuję poczucia sensu i równowagi. Abstrakcja najskuteczniej pozwala mi zawrzeć na płaszczyźnie te wszystkie lęki i koszmary. Tak skonstruowana ekspozycja stwarza widzowi szansę na bardziej wnikliwe poznanie mojej twórczości, myślenia i przesłania.”

Maria Waliszewska-Bendek

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”72″ gal_title=”Okna Świata”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

 od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

Wystawa malarstwa Julii Łukasiak

16 listopada – 30 grudnia 2018

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie

Dotyk śliskiej skały po deszczu, szorstka faktura granitu, sypkie piargi, ostre krawędzie lodowca…. W moich pracach chciałam odtworzyć fakturę gór, zaskakującą i inną za każdym razem, gdy chwytamy się kamienia w trakcie trudnej wędrówki czy też wspinaczki.

Cennino Cennini w „Il libro dell’arte” radził malarzom, którzy chcieli malować góry, by ustawili w pracowni kilka kamieni. Ja w poszukiwaniu różnych faktur udałam się do Doliny Bregaglia, położonej w kantonie Gryzonia w Szwajcarii.

Jednym z moich przewodników po malarstwie górskim był Wojciech Gerson (1831-1901). W trakcie wykonywania kopii dwóch tatrzańskich obrazów artysty („Cmentarz w górach”, „Zwał skalisty w Dolinie Białej Wody w Tatrach”) odkryłam różnorodność efektów, które można uzyskać posługując się tak prostym narzędziem, jakim jest szpachelka malarska. Chciałam też sprawdzić, jak będzie wyglądać faktura skał, jeśli pozbawimy ją trójwymiarowości, sprowadzimy ją do samego znaku graficznego. Efektem moich prób jest cykl grafik wykonanych w technice akwatinty.

Góry pokazały mi też swoje mroczne oblicze: 23 sierpnia 2017 roku nastąpił duży obryw skalny z Piz Cengalo. Czarne chmury zawisły nad Bregaglia. Spływ gruzowo-błotny na trwałe zmienił krajobraz tej okolicy, pozbawił ludzi domów, zniszczył szlaki turystyczne. Nie mogłam już wrócić w miejsca, z których malowałam, zobaczyć raz jeszcze te same widoki. Okazało się, że nawet góry nie są wieczne. Patrzeć tak, jakby jutra miało nie być.

Julia Łukasiak

[Best_Wordpress_Gallery id=”76″ gal_title=”Dotyk skały”]

Julia Łukasiak – ur. w 1989 w Warszawie, absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom pt. „Miejsce po fotografii” w pracowni prof. Stanisława Baja, aneks z grafiki warsztatowej pt. „Erozja” w pracowni prof. Piotra Smolnickiego. Studiowała również na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki – dyplom pt. „Pejzaże tatrzańskie Wojciecha Gersona z lat 1885-1899. Technika i technologia warsztatu” (promotor:  prof. Jerzy Nowosielski).

Udział w wystawach: „Szkice do autoportretu”, wystawa indywidualna w klubokawiarni Kafka w Warszawie (2012); „TIDE”, wystawa zbiorowa  w Galerii Profile w Warszawie (2013); „Słowo”, wystawa w ramach Nocy Muzeów w Lutheraneum w Warszawie (2013);  „Szkice z Brukseli”, wystawa indywidualna w klubokawiarni Grawitacja w Warszawie (2013); „Dynamizm, Równowaga, Różnorodność”, wystawa zbiorowa w ramach Nocy Muzeów  w Lutheraneum w Warszawie (2014); „Miejsce po fotografii”, wystawa dyplomowa w Galerii 022 w Warszawie (2016); „Migracje zasadą zachowania równowagi”, wystawa zbiorowa  w Galerii Elektrownia, Czeladź (2018); „Sztuka ku chwale Boga”, wystawa kopii obrazów malarstwa europejskiego o tematyce sakralnej, Sanktuarium Św. Rodziny, Poświętne (2018).

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

wystawa malarstwa Magdaleny Hajnosz

11 stycznia – 28 lutego 2019

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie zaprasza na wystawę malarstwa Magdaleny Hajnosz zatytułowaną „Swoją drogą”. Wystawa doskonale wpisuje się w prezentowany od wielu lat w Muzeum Ziemi cykl ekspozycji „Natura – Sztuka”.

Artystka wprowadza nas w nastrój oraz tematykę wystawy, a także zachęca do spojrzenia na obrazy w odpowiedni sposób, tak aby pobudzić naszą wyobraźnię i zobaczyć utrwalone na płótnie krajobrazy: „Po fascynującym lecz męczącym zgiełku miasta wzrok z rozkoszą gubi się w dalekich horyzontach. Mam niemal namacalne wrażenie spokoju i  oddalenia od spraw codziennych, pomimo, że wiem iż pomiędzy trawami toczy się walka na życie i śmierć mniejszych i większych stworzeń, lecz mój wzrok ogarnia daleki horyzont ze spokojem. Idę SWOJĄ DROGĄ wśród tych widoków pozornie spokojnych ale jednocześnie pełnych wewnętrznego napięcia. Moje obrazy są niemal abstrakcją. Niemal bo ich punktem wyjścia są rzeczywiste widoki, które próbuję sprowadzić do mojego wymiaru. Zachęcam widza aby wszedł niejako do środka obrazu dając mu jako nić przewodnią kolory i kompozycje, które budują nastrój niezbędny do snucia własnych historii. Zapraszam wszystkich chętnych, aby puścili wodze fantazji i nie przywiązując się do pozorów rzeczywistości weszli w mój świat i podróżowali SWOJĄ DROGĄ”.

Magdalena Hajnosz

 

 

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

 od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

wystawa fotografii przyrodniczej

8 marca – 14 kwietnia 2019

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie zaprasza na wystawę fotografii, która jest wynikiem XVIII  konkursu na Fotografa Roku Okręgu Mazowieckiego Związku Polskich Fotografów Przyrody. Zwieńczeniem konkursu jest ogłoszenie wyników i otwarcie wystawy „Nasze Fascynacje 2019”,  prezentującej nagrodzone prace. W tegorocznej edycji konkursu do rywalizacji stanęło 41 członków okręgu, zgłaszając rekordową liczbę, 1080 fotografii, w dziewięciu kategoriach tematycznych. Jury w składzie Maciej Pietrzak – przewodniczący, Małgorzata Książkiewicz i Karol Woźniakowski, przyznało 51 nagród i Grand Prix. Członkowie Okręgu wybrali również zdjęcie  uhonorowane „Nagrodą Publiczności”.

Tym razem w kategorii „krajobraz” zgłoszono największą liczbę zdjęć wykonanych zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Jury miało trudny wybór, ponieważ prace reprezentowały  podobnie  wysoki poziom. Licznie i różnorodnie przedstawiały się kategorie „impresje” oraz „kompozycja i forma” świadcząc, iż wielu  autorów posiada umiejętności patrzenia oczami wyobraźni na zjawiska powszechnie występujące w przyrodzie.

Wrażliwość na piękno przyrody i dostrzeganie niewidzialnego, widoczne jest również na fotografiach przedstawiających zwierzęta w kategoriach „ssaki” i „ptaki”, czy „owady i pajęczaki”. Świat roślin zachwyca lekkością i ulotnością, które niełatwo jest uchwycić w kadrze. Natomiast zdjęcia w kategorii „świat w naszych rękach” pokazują wzajemne relacje człowieka i przyrody. Wskazują sposoby ochrony, ale także piętnują przypadki szkodnictwa i dewastacji, co jest obowiązkiem statutowym każdego fotografa przyrody Okręgu Mazowieckiego.

Zwycięzców konkursu i efekty ich pracy w latach 2017/18 można poznać na wystawie prezentowanej w Muzeum Ziemi. Serdecznie zapraszamy wszystkich miłośników fotografii przyrodniczej.

 Małgorzata Bruj

Prezes OM ZPFP

Katalog dostępny jest na stronie http://fotooferta.com.pl

[Best_Wordpress_Gallery id=”82″ gal_title=”Nasze fascynacje 2019″]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

Wystawa rzeźby Beaty Czapskiej

17 kwietnia – 16 maja 2019

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie zaprasza na najnowszą wystawę czasową z cyklu Natura – Sztuka zatytułowaną „W obliczu kamienia”.

Beata Czapska, rzeźbiarka zamieszkała na stałe w Paryżu, dzieląca swój czas między Francję, a Polskę, tym razem prezentuje swoje rzeźby i szkice w Muzeum Ziemi. Większość swoich prac wykonuje w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, gdzie znalazła idealne warunki do pracy twórczej. Rzeźbiarka  pracuje w bardzo różnorodnym materiale, takim jak marmur, granit, alabaster, bazalt oraz serpentynit. Tematem przewodnim najnowszej wystawy jest fauna oraz flora.

„Szukam zawsze wyjątkowych miejsc na moje wystawy i Muzeum Ziemi jest  dla mnie  szczególne z kilku względów. Jednym z nich  jest jego położenie – w samym sercu Warszawy –  lecz nie najważniejszym. Od dzieciństwa pasjonowały mnie kamienie i przychodziłam tu z rodzicami podziwiać ich różnorodność. Jednocześnie historia rodziny mojej mamy, prof. Anny Czapskiej, związana jest z prof. Bogdanem Pniewskim, który przyjaźnił się z jej wujem Alfonsem Gravier, architektem – twórcą m.in. budynku przy Wybrzeżu Kościuszkowskim mieszczącym Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych” mówi Beata Czapska. Możliwość obejrzenia prac dłuta Beaty Czapskiej w Muzeum Ziemi, w willi, będącej dawniej własnością Bohdana Pniewskiego, niech będzie niezwykłym dopełnieniem tej historii.

Wystawa czynna:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”154″ gal_title=”W obliczu kamienia”]

Wystawa fotografii Elżbiety Dzikowskiej

18 maja – 9 czerwca 2019

Od kilkudziesięciu lat Elżbieta Dzikowska zajmuje się fotografią dokumentalną i reporterską, z czasem jej zainteresowania rozwinęły się w kierunku fotografii artystycznej, zawsze jednak związanej z naturą. W 1968, w Peru  zobaczyła po raz pierwszy megality, niezwykłe w swej potężnej skali kamienne bloki, ustawione w rzędy murów. Te niezwykle interesujące monumentalne konstrukcje, były początkiem dalszych poszukiwań i fascynacji.  Wkrótce odkryła, że sercem prawdziwej megalitycznej kultury jest malowniczy region Bretanii (Carnac), w Anglii (Stonehenge), a także w Portugalii i w wielu innych miejscach w Europie. W Polsce fotografowała je w Górach Świętokrzyskich, na Pomorzu i Kujawach.

Megality są dziełem natury i człowieka, który tworząc tajemnicze budowle, kręgi i aleje, przekazywał i utrwalał  w nich swoją siłę i wiarę. „Urzekła mnie tajemnica tych miejsc. Moje przeżycia były niezwykle duchowe i niezwykle piękne, w takim szlachetnym sensie. Kiedy oglądam megality odczuwam ogromną siłę, energię, która zapewne została w nich kiedyś zawarta i jest nadal przekazywana, jako rodzaj przesłania. Zresztą tak jest również we współczesnym dobrym dziele sztuki. Jeżeli nie ma tego przesłania, to nie ma kontaktu i nie jest ono dobre w sensie artystycznym”.

Na wystawie w Muzeum Ziemi prezentujemy fotografie megalitów powstałe na przestrzeni wielu lat, w trakcie licznych podróży autorki po świecie. Są wśród nich fotografie o charakterze dokumentacyjnym, ukazujące dalekie pejzaże menhirów, dolmenów, z motywami ornamentów na ścianach. Znacznie większą grupę stanowią bogate plastycznie fotografie megalitycznych brył, zdradzające nam prawdziwy motyw działań autorki. Przyglądając się tym pracom, poddajemy się urokowi prostych monumentalnych form, iluzji barwnej faktury, wierzchniej tkanki z mchów i porostów, którą tylko czasami demistyfikuje realny widok źdźbła trawy. „W tych ogromnych założeniach kamiennych struktur ujęła mnie prostota form, mająca związek z konstruktywizmem i innymi współczesnymi kierunkami w sztuce. Wybierając pewne fragmenty budując z nich układy formalne, staram się zrobić to najpiękniej. Jeżeli artysta posiada duży ładunek duchowości stara się stworzyć tę właściwą formę, która nie jest kiczowata, a jest najprostsza i najwłaściwsza”.

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”158″ gal_title=”Megality”]

[Best_Wordpress_Gallery id=”161″ gal_title=”Megality wernisaż”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

Wystawa malarstwa Ewy Miazek

14 czerwca – 7 lipca 2019

„Roślinność” to tytuł najnowszej wystawy czasowej, którą będzie można oglądać w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie od 14 czerwca do 7 lipca 2019 r. Ewa Miazek, autorka prezentowanych prac malarskich, jest absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, uzyskała dyplom w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Odbyła szereg wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce, Holandii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, na Litwie, w Szwajcarii, na Ukrainie, w Meksyku, Mongolii i Mołdawii, a teraz ponownie gościć będzie w Muzeum Ziemi.

Tym razem Ewa Miazek zaprezentuje swoje płótna malowane techniką olejną i akrylową oraz akwarele i gwasze. Prezentowane prace powstawały w ostatnich latach cyklami i złożyły się na ten przyrodniczy zestaw. Pokazane zostaną obrazy tworzone z myślą o przedstawieniu flory, głównie drzew, w jej niezaprzeczalnym pięknie. Zobrazowana została siła, żywotność i swoboda zawłaszczania przestrzeni przez roślinność. Wystawa doskonale wpisuje się w cykl „Natura – Sztuka” prezentowany od wielu lat w Muzeum Ziemi.

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”166″ gal_title=”Roślinność”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

 

wystawa fotografii ze zbiorów PAN Muzeum Ziemi w Warszawie

12 lipca – 8 września 2019

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie zaprasza serdecznie na wystawę czasową pt. „Jan Małachowski – zapomniany fotograf Tatr” część II Tatry i Korsyka. Muzeum Ziemi jest w posiadaniu unikatowych fotografii z początku XX w. autorstwa Jana Małachowskiego i jego żony Heleny Małachowskiej, w tym wyjątkowych jednych z pierwszych zdjęć kolorowych wykonanych w Polsce.

Jan Małachowski (1886-1917) zajmował się malarstwem i fotografią. Był zamiłowanym taternikiem, narciarzem i ratownikiem tatrzańskim.

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”173″ gal_title=”Jan Małachowski – zapomniany fotograf Tatr”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27: 

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

16 września – 17 listopada 2019

pejzaże tatrzańskie z kolekcji Leszka Radwana, Piotra Radwana-Röhrenschefa oraz Witolda Huculaka

Miłośników Tatr, a także sztuki inspirowanej Tatrami zapraszamy do PAN Muzeum Ziemi w Warszawie na wystawę pejzaży tatrzańskich z kolekcji Leszka Radwana, Piotra Radwana-Röhrenschefa i Witolda Huculaka. Tytuł wystawy „Jak potopu świata fale…” zapożyczony został z twórczości Wincentego Pola, a zaprezentowanych będzie kilkadziesiąt prac powstałych w okresie niespełna dwustu lat dziejów polskiego pejzażu tatrzańskiego,  od lat trzydziestych XIX wieku po dzień dzisiejszy. Uwagę znawców przyciągnie zapewne obraz pioniera gatunku – Jana Nepomucena Głowackiego, a także dzieło niekoronowanego króla tatrzańskich pejzażystów  przełomu XIX i XX wieku – Leona Wyczółkowskiego.

Obok prac klasyków – Stanisława Witkiewicza, Stanisława Kamockiego, Stanisława Gałka, Alfreda Terleckiego, Karola Kłosowskiego czy Rafała Malczewskiego na wystawie znajdą się obrazy  wielu innych, mniej znanych, a nawet niesłusznie zapomnianych twórców, głównie z lat międzywojennych. Zaprezentujemy także wybrane obrazy artystów współczesnych m.in. Arkadiusza Walocha, Józefa Panfila, Bartka Leszczyny i innych, w tym całkiem młodych, dla których, co cieszy Tatry są wciąż inspirujące i godne twórczego wysiłku.

[Best_Wordpress_Gallery id=”184″ gal_title=”Jak potopu światła fale”]

[Best_Wordpress_Gallery id=”190″ gal_title=”Jak potopu światła fale: wernisaż”]

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27

wystawa czynna:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł