PAN MUZEUM ZIEMI W WARSZAWIE

Wystawa malarstwa Ewy Miazek

14 czerwca – 7 lipca 2019

„Roślinność” to tytuł najnowszej wystawy czasowej, którą będzie można oglądać w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie od 14 czerwca do 7 lipca 2019 r. Ewa Miazek, autorka prezentowanych prac malarskich, jest absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, uzyskała dyplom w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Odbyła szereg wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce, Holandii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, na Litwie, w Szwajcarii, na Ukrainie, w Meksyku, Mongolii i Mołdawii, a teraz ponownie gościć będzie w Muzeum Ziemi.

Tym razem Ewa Miazek zaprezentuje swoje płótna malowane techniką olejną i akrylową oraz akwarele i gwasze. Prezentowane prace powstawały w ostatnich latach cyklami i złożyły się na ten przyrodniczy zestaw. Pokazane zostaną obrazy tworzone z myślą o przedstawieniu flory, głównie drzew, w jej niezaprzeczalnym pięknie. Zobrazowana została siła, żywotność i swoboda zawłaszczania przestrzeni przez roślinność. Wystawa doskonale wpisuje się w cykl „Natura – Sztuka” prezentowany od wielu lat w Muzeum Ziemi.

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”166″ gal_title=”Roślinność”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

 

wystawa fotografii ze zbiorów PAN Muzeum Ziemi w Warszawie

12 lipca – 8 września 2019

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie zaprasza serdecznie na wystawę czasową pt. „Jan Małachowski – zapomniany fotograf Tatr” część II Tatry i Korsyka. Muzeum Ziemi jest w posiadaniu unikatowych fotografii z początku XX w. autorstwa Jana Małachowskiego i jego żony Heleny Małachowskiej, w tym wyjątkowych jednych z pierwszych zdjęć kolorowych wykonanych w Polsce.

Jan Małachowski (1886-1917) zajmował się malarstwem i fotografią. Był zamiłowanym taternikiem, narciarzem i ratownikiem tatrzańskim.

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”173″ gal_title=”Jan Małachowski – zapomniany fotograf Tatr”]

Wystawa czynna w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27: 

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

16 września – 17 listopada 2019

pejzaże tatrzańskie z kolekcji Leszka Radwana, Piotra Radwana-Röhrenschefa oraz Witolda Huculaka

Miłośników Tatr, a także sztuki inspirowanej Tatrami zapraszamy do PAN Muzeum Ziemi w Warszawie na wystawę pejzaży tatrzańskich z kolekcji Leszka Radwana, Piotra Radwana-Röhrenschefa i Witolda Huculaka. Tytuł wystawy „Jak potopu świata fale…” zapożyczony został z twórczości Wincentego Pola, a zaprezentowanych będzie kilkadziesiąt prac powstałych w okresie niespełna dwustu lat dziejów polskiego pejzażu tatrzańskiego,  od lat trzydziestych XIX wieku po dzień dzisiejszy. Uwagę znawców przyciągnie zapewne obraz pioniera gatunku – Jana Nepomucena Głowackiego, a także dzieło niekoronowanego króla tatrzańskich pejzażystów  przełomu XIX i XX wieku – Leona Wyczółkowskiego.

Obok prac klasyków – Stanisława Witkiewicza, Stanisława Kamockiego, Stanisława Gałka, Alfreda Terleckiego, Karola Kłosowskiego czy Rafała Malczewskiego na wystawie znajdą się obrazy  wielu innych, mniej znanych, a nawet niesłusznie zapomnianych twórców, głównie z lat międzywojennych. Zaprezentujemy także wybrane obrazy artystów współczesnych m.in. Arkadiusza Walocha, Józefa Panfila, Bartka Leszczyny i innych, w tym całkiem młodych, dla których, co cieszy Tatry są wciąż inspirujące i godne twórczego wysiłku.

[Best_Wordpress_Gallery id=”184″ gal_title=”Jak potopu światła fale”]

[Best_Wordpress_Gallery id=”190″ gal_title=”Jak potopu światła fale: wernisaż”]

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27

wystawa czynna:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

Wystawa malarstwa i grafiki

22 listopada – 29 grudnia 2019

„Struktury i Żywioły Ziemi” to tytuł autorskiej wystawy malarstwa i grafiki Katarzyny Lipskiej-Ziębińskiej, absolwentki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Uniwersytetu Warszawskiego Podyplomowych Studiów dla Twórców , Artystów i Animatorów Kultury. Katarzyna Lipska-Ziębińska z zamiłowania artysta, twórca sztuk wizualnych, malarka, graficzka, a prywatnie podróżniczka otwarta na ludzi i sytuacje.

Moją pasją jest zagłębianie się w otaczający mnie świat. Z zaangażowaniem odkrywam i fascynuję się bogactwem barw i struktur otaczającej mnie przestrzeni. Zachwyt nad materią kamienia czy żywiołem wody lub ognia przenoszę w swój osobisty świat doznań i wizji artystycznych na płótnie. Łączę materię natury – szkło, drewno, metal z przestrzenią twórczą mojej osobowości i moimi płótnami w formie czystych zdecydowanych kolorów i różnorodnych struktur przestrzennych. To stanowi swoistego rodzaju moją odpowiedź na fascynację pięknem i bogactwem świata. Wszystko co istnieje ma swoja energię żywiołu Ognia, Metalu, Ziemi, Drzewa i Wody. Wszystko co z kolei objawia nam się w naturze  w materii kamienia, strumienia, oceanów, roślinności, bogactwa form życia na Ziemi jest energią istnienia subtelnej równowagi żywiołów, które w swoisty sposób przejawiam w barwach i strukturze, w przestrzeni i kompozycji swoich obrazów i grafik.

Prowadząc dialog duszy z barwą i materią obrazu tworzę swoiście spójne i przestrzenne dzieła. Wykorzystanie naturalnych form Ziemi i możliwości plastycznych malarstwa to opowieść o wędrówce po żywiołach i emocjach, po kolorach i formach, to wędrówka z moją duszą w świat wewnętrzny mojego istnienia.

Wystawa, którą prezentuję jest pretekstem, aby każdy, kto zatrzyma się przed moim obrazem miał możliwość odczuć i zobaczyć oczyma wyobraźni prezentowany żywioł. Aby czytając tytuł dopełniający obraz  miał możliwość świadomego przeżycia chwili w przestrzeni mojego dzieła i żywiołu Ziemi. Prezentowana wystawa jest również pretekstem do zatrzymania się nad obecnie bardzo ważnym problemem degradacji i zniszczenia zasobów naturalnych Ziemi. Poruszanie się w sferze piękna, jest pretekstem na zwrócenie uwagi na współistniejącą brzydotę naszego bytu, na niszczycielskie i zaborcze działania destrukcyjne człowieka w środowisku. Jest pretekstem na zastanowienie się w jakim kierunku zmierza ludzkość i czy możemy coś temu zaradzić. Wszechobecna degradacja środowiska i świadome cywilizacyjnie, usprawiedliwione unicestwienie środowiska jest również tematem jaki będę poruszać na spotkaniach w trakcie trwania wystawy.

Bardzo serdecznie zapraszam na wystawę o świadomej bytu natury sztuce, o przemianach i dojrzałości twórczej, a przede wszystkim o świadomości życia, istnienia Tu i Teraz – Dziś.

Katarzyna Lipska Ziębińska

 

Katarzyna Lipska Ziębińska

Artysta Plastyk, Menadżer Kultury

Tel.kom: 502 200 599, email:klziebinska@gmail.com

 

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”206″ gal_title=”Struktury i Żywioły Ziemi”]

[Best_Wordpress_Gallery id=”208″ gal_title=”Wernisaż Struktury i Żywioły Ziemi””]

Patronat honorowy: Prezes Związku Artystów Plastyków Okręgu Warszawskiego Bożenna Leszczyńska

 

 

Patronat artystyczny: Art Imperium – Portal Kulturalny

 

 

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27

Wystawa czynna:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

 

Wystawa fotografii  Tomasza Strączka

10 stycznia – 2 lutego 2020       

„Bałkany dalekie lecz bliskie” to tytuł najnowszej wystawy czasowej z cyklu „Natura – Sztuka”, którą można będzie oglądać w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie od 10 stycznia do 2 lutego 2020 roku. Autor prezentowanych fotografii, Tomasz Strączek przedstawia różne aspekty kultur bułgarskiej i macedońskiej – kultur, które jak w soczewce ukazują także polską kulturę ludową, tyle że sprzed wieków (uprawę roli, obrzędowość oraz architekturę). Ekspozycję wzbogaca kilka przedmiotów, które należą do inwentarza kultury materialnej Bałkanów: dzwonki dla owiec i dzwonek dla wołu – znacznie większy, o dźwięku niskim i dostojnym, naczynia gliniane do pieczenia w tradycyjnych piecach i wreszcie laska pasterska, zwana kijem pastorałowatym. Warto wspomnieć, że pastorały hierarchów, m.in., katolickich, wzorowane są właśnie na takich laskach pasterskich.  Absolutnie unikalną rzeczą, zaprezentowaną na wystawie jest oryginalna rzeźba gliniana, przedstawiająca Klimenta Ochrydzkiego, ucznia św. Cyryla i Metodego, założyciela piśmienniczej szkoły ochrydzkiej. Autorem rzeźby jest słynny rzeźbiarz macedoński Dimcze Janko. Wszystkie rzeźby w parlamencie macedońskim są jego dziełem.

Etnologia jest spotkaniem z drugim człowiekiem, aranżowanym po to, aby go zrozumieć. Mam nadzieję, że ta wystawa, na którą składają się zdjęcia, które robiłem przez ponad dwie dekady swoich badań na Bałkanach, pokaże Państwu nasze wspólne, słowiańskie dziedzictwo, niezbędne, jak mi się wydaje, abyśmy w pełni mogli siebie zrozumieć.

 

Bałkany – niezwykły region Europy Bałkany są niezwykłym regionem Europy. Charakteryzuje się on bowiem unikalną kulturą warstw nieelitarnych, którą także określa się mianem kultury ludowej. Obejmują one teren Półwyspu Bałkańskiego, zasiedlony przez ludność wieloetniczną. Występują tam trzy wielkie religie: prawosławie, islam i katolicyzm. Historia tych ziem, kiedyś należących do Cesarstwa Bizantyjskiego, a później znajdujących się  pod panowaniem tureckim, jest trudna i bardzo złożona. Losy podbojów Europy tak się ułożyły, że Słowianie, którzy zasiedlili część ziem bałkańskich w VI wieku, zostali odcięci od Słowiańszczyzny północnej do tego stopnia, że wymiana i koegzystencja kulturowa między Północą, a Południem niemal nie istniała. Słowiańszczyzna Bałkańska, pod panowaniem tureckim, rozwijała się znacznie wolniej niż słowiańskie kraje Europy Północnej. Taki stan rzeczy stał się ogromną szansą dla etnologów, którzy zajmują się badaniem kultur ludowych. Wiadomo bowiem, że  na Bałkanach można  odnaleźć te elementy wspólnego, słowiańskiego dziedzictwa, które na Północy, w procesie szybszych zmian kulturowych, kilka wieków temu, zanikły. To dało szansę rekonstrukcji, m.in. kondycji polskiej kultury ludowej sprzed wieków w wyniku prowadzonych badań porównawczych. W moim przypadku badałem kulturę polską i kultury ludowe Macedonii i Bułgarii, realizując temat poświęcony budowie tradycyjnego domu chłopskiego w Polsce i na Bałkanach. Nie sposób jednak badać jakiegoś fragmentu kultury, nie mając przed oczami przynajmniej zarysu jej całości. Wielkim błędem etnologii jest to, że obecnie często lekceważy tę zasadę. W mojej pracy starałem się badawczy szczegół umieszczać w zarysie ogólnego szkicu miejscowej egzystencji.

Tomasz Strączek

[Best_Wordpress_Gallery id=”214″ gal_title=”Bałkany dalekie lecz bliskie”]

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27

wystawa czynna:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

Wystawa fotografii: 9 lutego – 2 marca 2020 r.

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie oraz Fundacja Polskiej Sztuki Emigracyjnej 1939-1989 zapraszają na wystawę pt. „Australia przed Ogniem”. Wystawa prezentuje piękno australijskiej przyrody, przed pojawieniem się ubiegłorocznych pożarów, które zniszczyły bezpowrotnie wiele niezwykłych miejsc, najmniejszego kontynentu świata. Autorami fotografii są Anna Fiala i jej syn Andrzej Fiala oraz Grupa Migaloo, której założycielami są Monika Maciejewska i Robert Pawlak.

Kilka słów o Australii

Anna Fiala, w Australii mieszka wraz z rodziną od 1984 r.

Fotografia interesowała mnie zawsze, a największą inspiracją był australijski busz, który jest zupełnie inny od europejskiego lasu. Surowość tutejszego buszu i gra świateł dostarczają mi pomysłów do realizacji moich kompozycji.

Andrzej Fiala, urodził się w Warszawie w 1975 r., w wieku 8 lat wyemigrował razem z rodzicami do Australii

W swoich fotografiach kieruję się własną intuicją twórczą, emocjami, które towarzyszą mi w codziennym kontakcie z dziką australijską przyrodą. Wraz z moim Ojcem, Adamem eksperymentujemy we wspólnych projektach artystycznych, realizacjach krótkich filmów o sztuce, opartych na faunie i florze australijskiej. W mojej fotografii króluje przyroda, dzika i groźna, a zarazem pełna niezwykłych barw i form, nigdzie dotąd nie spotykanych na Ziemi. 

Grupa Migaloo (w języku Aborygenów „Biały Człowiek”), Monika Maciejewska i Robert Pawlak, wieloletni mieszkańcy Australii

Przemierzamy ten kraj podziwiając ciągnące się kilometrami bajeczne plaże, tropikalne lasy deszczowe, niezwykłe zwierzęta i rośliny. Wydany przez nas album – zdjęcia, uwiecznione przez fotografów Migaloo jako efekt ich zachwytu i radości odkrywania, mają stać się zwizualizowanymi ambasadorami tego niezwykłhttp://grecja-wakacje.plego krajobrazu oraz charakterystycznego świata australijskiej przyrody.

[Best_Wordpress_Gallery id=”220″ gal_title=”Australia przed Ogniem”]

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27

wystawa czynna:

od poniedziałku do piątku: 9.00 – 16.00

w niedziele: 10.00 – 16.00 (wstęp wolny)

Ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł

Wystawa czasowa

Muzeum Ziemi zaprasza na wystawę prezentującą archiwalne fotografie z pracowni architektonicznej prof. Bohdana Pniewskiego działającej w tym miejscu do połowy lat 60.XX wieku.

Pracownia mieściła się w „Willi Pniewskiego”, która została gruntownie przebudowana przez ówczesnego właściciela architekta Bohdana Pniewskiego (1897-1965), który mieszkał tu i tworzył do końca swego życia. To tu powstały projekty m.in. Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Teatru Wielkiego Opery Narodowej. Obecne wnętrza Wilii Pniewskiego są siedzibą PAN Muzeum Ziemi w Warszawie.

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”271″ gal_title=”Willa Pniewskiego”]

Wystawa będzie czynna do 15 października 2020 r.:
od poniedziałku do piątku: 9:00 – 15:00
(ceny biletów: normalny – 8 zł, ulgowy – 4 zł)
w niedziele: 10:00 – 16:00 (WSTĘP WOLNY)

Wystawa czasowa

 

Wystawa zatytułowana „Magiczne chwile (nie)codzienności” pokazuje moje zainteresowanie i fascynację przyrodą gór południowego pogranicza Polski. Zdjęcia przedstawiają krajobrazy, budowę geologiczną i rzeźbę Sudetów oraz Beskidów. Większość zdjęć wykonałam w Górach Stołowych. Występują tu obok siebie rozmaite skały, wykazujące zróżnicowaną odporność na procesy wietrzenia i erozji. Na fotografiach przedstawione zostały formy skalne, takie jak labirynty (np. Błędne Skały), progi skalne czy pojedyncze skałki w kształcie grzybów.

Zamiłowanie do fotografii rozpoczęło się podczas studiów na wydziale Geologii UW. Aparat fotograficzny towarzyszy mi do dziś podczas wycieczek i plenerów fotograficznych. Od 2009 r. jestem członkiem Związku Polskich Fotografów Przyrody. W latach 2016 do 2019 miałam zaszczyt kierować Okręgiem Mazowieckim ZPFP. Moje zdjęcia były kilkakrotnie nagradzane na  organizowanych corocznie konkursach okręgowych na Fotografa Roku ZPFP.

Moje zdjęcia prezentowane były na kilkunastu wystawach zbiorowych, a pierwsza wystawa indywidualna („Z daleka i z bliska”) odbyła się w 2008 r. w Bibliotece Publicznej przy ulicy Ogrodowej w Warszawie.

Po 10 latach mogłam pokazać swoje prace po raz drugi. Tym razem w Siedzibie Fotoklubu RP wystawiono fotografie połączone wspólnym tematem „W Skalnym Teatrze”. Dziękuję Małgorzacie Dołowskiej za pomoc i opiekę.

Zdjęcia z Sudetów powstawały przez ostatnich kilkanaście lat, podczas jesiennych warsztatów fotograficznych organizowanych w miejscowościach położonych w pobliżu granicy polsko-czeskiej. Prowadził je znany fotograf, nauczyciel i przyjaciel Tadeusz, Piotr Prociak. Pomagali mu zwykle: Tomasz Mielech (techniki dawne) i Krzysztof Jurecki (krytyk sztuki). To Oni zachęcili mnie do wystawienia prac, udzielali porad dotyczących trudnej sztuki wyboru i sposobu prezentacji. Efektem jest zbiór fotografii prezentowany obecnie w PAN Muzeum Ziemi w Warszawie.

Małgorzata Bruj

[Best_Wordpress_Gallery id=”315″ gal_title=”Magiczne chwile”]

Wystawa czynna do 17 maja 2021 r.

od poniedziałku do piątku: 9:00 – 16:00
(ceny biletów: normalny – 12 zł, ulgowy – 6 zł)
w niedziele: 10:00 – 16:00 (WSTĘP WOLNY)
Zapraszamy serdecznie!

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie
Al. Na Skarpie 20/26 i 27

20 maja – 13 czerwca 2021

Wyroby w stylu zakopiańskim Pierwszej krajowej fabryki wyrobów platerowanych, brązowych i srebrnych M. Jarra w Krakowie z kolekcji prywatnych

 

„… tu sztuka jest zjawiskiem powszechnem, …”[1]

Przełom XIX i XX wieku zapisał się w sztuce i rzemiośle polskim fascynacją życiem społeczności z podtatrzańskiej wsi Zakopane i jej okolic. Do małego Zakopanego tłumnie zjeżdżali lekarze doceniający zbawienne skutki klimatu, kuracjusze ratujący zdrowie, za nimi literaci i artyści. Odkrywano walory przyrody, ale nade wszystko uwagę przyciągały oryginalne szczegóły dekoracji chat ludności miejscowej oraz niuanse zdobiące przedmioty codziennego użytku i stroju.

W roku 1892 na zamówienie Zygmunta Gnatowskiego zbudowano pierwszy dom w stylu zakopiańskim nazwany Koliba – wg projektu Stanisława Witkiewicza. W roku 1901 ukazała się książka Zdobienie i sprzęt ludu polskiego na Podhalu.

W roku 1887 mosiężnicy Marceli Jakubowski i Marcin Jarra założyli w Krakowie przy ul. Wiślanej, pod własną nazwą, filię renomowanej warszawskiej wytwórni platerów Norblin, Bracia Buch i T. Werner. W roku 1900 właściciele rozstali się. Oryginalne wzornictwo w stylu zakopiańskim, wprowadzone do produkcji jeszcze przed rozpadem spółki, święciło triumfy pod zarządem M. Jarry.

Na sezon 1904/5 (?), M. Jarra zaoferował klientom ponad 50 nowych modeli w stylu zakopiańskim. Wzory zaimportowane zostały z oryginalnych, drewnianych przedmiotów użytkowych, dekorowanych motywami zaczerpniętym wprost z dzieł górali podtatrzańskich.

Na wystawie pokazujemy obiekty w stylu zakopiańskim z Pierwszej Krajowej Wytwórni Platerów, pochodzących z kolekcji prywatnych. Przedmioty te przyciągają oko konsekwentną i obfitą ornamentyką z wykorzystaniem najbardziej charakterystycznych motywów tatrzańskiej flory (dziewięciorniki, złotogłowy, leluje, szyszki) i elementów zaczerpniętych wprost z dekoracji architektonicznych, takich jak: pazdury, ząbce, warkocze, gwiazdy z sosrębów, kapliczki czy tradycyjnych parzenic (foremki w kształcie serca do wyciskania serów). Do wielu przedmiotów zapożyczono oryginalny kształt uchwytu czerpaka do mleka używanego na co dzień przez baców. U Jarry zdobił on cukiernice, dzbanki do kawy, filiżanki lub służył jako zawieszenia do lampek. Jako pamiątki-breloki sprzedawano „kózki” – czyli miniaturki drewnianych pochewek na ostrzałki lub metalowe kierpce i dzwonki. Spinki góralskie posłużyły za wzór do ramek, breloków, spinek do mankietów czy ozdób na ciupagach. O popularności wzorów może świadczyć fakt, że – poza oferowanymi w katalogu – wprowadzono na rynek wiele dodatkowych modeli i ich wariantów. Przykładem jest nieprezentowany w znanych katalogach, bogaty zestaw sztućców tzw. środka stołu który wykonywano zarówno w wersji platerowej, jak i ze srebra.

Zachowane przedmioty w stylu zakopiańskim, rzadko ukazujące się na rynku antykwarycznym, są przykładem mody na wykorzystanie elementów rodzimej kultury i wzornictwa w rzemiośle, trwającej na ziemiach polskich w czasach braku państwowości na przełomie XIX i XX w.

[1] W. Matlakowski, Zdobienie i sprzęt ludu polskiego na Podhalu, wyd. 2., Warszawa 1901, s. 4.

 

Godziny otwarcia:

poniedziałek – piątek: 9:00 – 16:00
(ceny biletów: normalny – 12 zł, ulgowy – 6 zł)
niedziela: 10:00 – 16:00 (WSTĘP WOLNY)

Polska Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie, Al. Na Skarpie 27

[Best_Wordpress_Gallery id=”324″ gal_title=”Wyroby w stylu zakopiańskim”]

1. Dzbanek do kawy i mlecznik

Kraków, Marin Jarra, 1 ćw. XX w. Metal srebrzony, wyoblany, częściowo odlewany, rytowany; sygn. M. Jarra. Fot. A. Indyk

2. Cukiernica w kształcie skrzyni posagowej

Kraków, Marcin Jarra, 1 ćw. XX wieku. Mosiądz srebrzony,  sztancowany, lutowany, rytowany, cyzelowany, wew. złocona; sygn. M. Jarra. Fot. Z. Reszka

3. Trzon paterki z Góralem

Kraków, Marcin Jarra?, XIX/XX wiek. Mosiądz srebrzony, odlewany, sztancowany, lutowany, cyzelowany; sygn. brak. Fot. A. Indyk

4. Solniczka

Kraków, Marcin Jarra, 1 ćw. XX wieku. Srebro, sztancowane, wyoblane, lutowane, rytowane, cyzelowane. Fot. A. Indyk

5. Spinki do mankietów

Kraków, Marin Jarra , lata 20. XX w. Metal odlewany, srebrzony, rytowany; sygn. M. Jarra. Fot. A. Indyk

6. Sztućce obiadowe (plater) oraz sztućce środka stołu (srebro)

Kraków, Marcin Jarra, 1 ćw. XX wieku. Srebro, kute, wycinane, rytowane; Sygn. cecha podstawowa dla srebra próby „3” bita w Krakowie w latach 1872-1920, znak złotnika – M. Jarra w prostokącie. Fot. Z. Reszka

7. Reklama Pierwszej krajowej fabryki wyrobów platerowanych, brązowych i srebrnych M. Jarra w Krakowie. Nowa Reforma 1906 r.

Wystawa czasowa: 21 czerwca – 22 sierpnia 2021 r.

Źródło: https://weatheregg.com/different-types-of-clouds-and…/

Obserwując przyrodę, warto czasem spojrzeć w górę. Ponad Ziemią rozgrywa się niepowtarzalny spektakl, w którym głównymi bohaterami są chmury przyjmujące rozmaite, pobudzające wyobraźnię kształty. Powstałe w wyniku kondensacji pary wodnej, stanowią przede wszystkim bardzo ważny element obiegu wody w przyrodzie. Dla obserwatora natomiast, chmury mogą być źródłem informacji o zbliżających się zmianach w pogodzie związanych np. z nadejściem frontu atmosferycznego.

Wystawa fotografii prezentowana obecnie w Muzeum Ziemi w Warszawie ma charakter edukacyjny. Przedstawia dziesięć głównych rodzajów chmur wg klasyfikacji Światowej Organizacji Meteorologicznej. Fotografie wraz z nazwami łacińskimi pomogą odbiorcy zapoznać się z poszczególnymi chmurami piętra niskiego, średniego oraz wysokiego. Ponadto, wystawa prezentuje fotografie nocnego nieba.

Ekspozycja jest odpowiedzią na duże zainteresowanie podstawami meteorologii wśród sympatyków Muzeum Ziemi na Facebooku. Latem ubiegłego roku, prezentowaliśmy fotografie chmur w formie wirtualnej, teraz zapraszamy Państwa do siedziby PAN Muzeum Ziemi w Warszawie na wakacyjną wystawę pt. „Chmury i nocne niebo”.

Karolina Jackowiak-Konopska

Marek Wierzbicki

[Best_Wordpress_Gallery id=”328″ gal_title=”Chmury i nocne niebo”]

Godziny otwarcia:

od poniedziałku do piątku: 9:00 – 16:00
(ceny biletów: normalny – 12 zł, ulgowy – 6 zł)
w niedziele: 10:00 – 16:00 (WSTĘP WOLNY)

 

Czytaj więcej… PONAD ZIEMIĄ. PRZEGLĄD CHMUR